woensdag 16 maart 2016

Perito Moreno Glacier

Onze laatste volledige dag in Patagonië is aangebroken. Morgenavond zullen we het vliegtuig nemen naar Buenos Aires, om van daaruit naar Europa te vliegen.
Vandaag hebben we echter nog mooie plannen : de Perito Moreno Gletsjer, een van de beroemdste gletsjers van het land, en misschien wel van de wereld. Niet zozeer omdat het de grootste is - hij is natuurlijk wel heel groot - maar omdat de 70 meter hoge muren van ijs eindigen in het gletsjermeer, vlakbij een landtong die relatief makkelijk bereikbaar en dus te bezichtigen is.
We worden na het ontbijt opgehaald aan ons logies, voor een busrit van anderhalf uur. Onderweg vertelt onze gids Carolina over de omgeving en over de gletsjers, hetgeen best interessant is. Als we na het betalen van het inkomgeld voor het nationaal park onderweg, de eerste glimpsen opvangen van de gletsjer is het ooh en aah door de hele bus. Niet alleen voor de gletsjer zelf, want die is nog zo'n 8 km ver, maar voor het hele landschap, want naast de gletsjer is ook nog eens een prototype van een fotogenieke berg neergepoot. Ook ik kan niet wachten tot we gestopt zijn voor een fotostop.
De optionele boottocht van een uur op het gletsjermeer besluiten we niet te doen omdat we die in Torres del Paine al gedaan hebben. In de plaats daarvan hebben we wat meer tijd om via de "passerelles" - metalen loopbruggen die over een paar kilometer tot vlakbij de gletsjer lopen - de gletsjer in al zijn glorie te bewonderen en een "paar" foto's te nemen. Het blijft een adembenemend zicht.  

dinsdag 15 maart 2016

Laguna Capri & Mount Fitz Roy

Onze laatste volledige dag in El Chalten, toch gepromoot als "El capital nacional del trekking", waren we toch er op gebrand om een mooie wandeling te maken naar een van de uitzichtpunten op de machtige massieven rondom ons. Het lago del Torre, het gletsjermeer van de Cerro Torre, was door de harde wind en onze wankele gezondheid nog net iets te hoog gegrepen, maar de tocht naar laguna Capri, dat op het pad ligt naar de Fitz Roy (de hoogste berg van het gebied), moest wel kunnen. Het was een wandeling van in totaal een uur of 5, met als beloning een fantastisch schouwspel van wolkenslierten en zonnestralen die mekaar afwisselden tegen de machtige Fitz Roy : een granieten toren die niet moet onderdoen voor de torens van Torres Del Paine.
Boven ons cirkelt geregeld een condor.
Na de wandeling houden we even halt in La Wafleria om de innerlijke mens te versterken. En geloof me, zo'n wafle "Chocobana" dat versterkt :-)

dinsdag 15/3

Vandaag keren we terug naar El Calafate, onze laatste echte stop vooraleer we terug naar huis keren.
El Calafate wordt de uitvalsbasis voor een bezoek aan de Perito Moreno gletsjer. Deze is wereldberoemd, en figureert spijtig genoeg dikwijls in filmpjes over de opwarming van het klimaat als er gigantische stukken van afbreken. De 3 uur durende terugrit is rustig en zonnig. Het landschap is fenomenaal uitgestrekt en volledig verlaten. Tussen El Chalten en El Calafate is er geen enkel ander dorp. Na onze bagage gedropt te hebben, gaan we op pad om het gletsjerbezoek te boeken, én om een terrasje te doen ! Het weer is zalig vandaag, en de cerveza artesanale smeekt om geproefd te worden. Vanavond afronden met een Argentijnse steak... er zijn slechter manieren om uit te bollen

zondag 13 maart 2016

Adiós Chile, hola Argentina de nuevo

Liefde is...alles delen in goede en in kwade dagen.  Zo gezegd zijnde: de avond in onze laatste refugio kreeg ook ik keelpijn en stilaan begon ook de koorts zijn intrede te doen.
Vrijdag met de boottocht langs de schitterende Grey gletsjer kwam dus deels goed uit: gewoon zitten en genieten van een schouwspel van zon, ijs en water. Dat was echter zonder te beseffen welke windstorm we nadien gedurende 45 min zouden moesten doorstaan om van de aanlegsteiger te voet naar het hotel Grey te geraken. Eenmaal daar aangekomen, bleek onze transfer ons simpelweg "vergeten" te zijn, dus werd er in de haast nog vanalles geregeld om ons toch nog terug te brengen naar Puerto Natales.  Afgepeigerd kwamen we terug aan bij "onze" Casa Lucy, die ons een fantastisch mooie en ruime kamer binnentroonde. Van alle logies die we tot nu toe hadden gehad, was dit wel echt het beste: fantastische ontvangst, zalig ontbijt, schitterende kamer, perfect gelegen in een gezellig stadje. Hadden we dit op voorhand geweten, we hadden hier een extra nacht geboekt.

Zaterdag 6u opstaan, want we moesten op tijd in het busstation zijn voor onze tocht terug naar Argentinië. Eerst een busreis naar El Calafate (incl. grensovergang). Toch wel bizar dat je eerst het kantoor hebt voor exit Chili, dan allen opnieuw de bus in moet om kleine 5 km verder weer allemaal uit te stappen en de migratie van Argentinië te passeren om binnen te komen. Als dat allemaal op zelfde plaats kan gebeuren, zou toch enorme tijdswinst zijn, niet? Soit, de formaliteiten brachten weinig problemen en stipt zoals voorzien kwamen we rond 14u aan in El Calafate. Ticketjes kopen voor bus richting El Chaltén en dan wachten tot afreis. Het was zalig mooi weer, dus zetten we ons ook buiten in het zonnetje, dat deed deugd.  De busreis naar El Chaltén verliep ook weer supervlot en bij aankomst aan het dorpje, dat pas sinds 1985 bestaat, hield de bus halt bij de "wegpolitie".  Het leek buiten koud en winderig, want paar hadden zelfs een bivakmuts aan. Naarmate er meer personen met een bivakmuts uit het kantoortje kwamen, we op hun vestje "investigaciones" konden lezen en er bovendien een grote hond meekwam, werd het al gauw duidelijk dat die bivakmutsen niet voor het klimaat waren.  We werden "vereerd" met het bezoekje van 3 bivakkers en 1 hond die de bus van voor naar achter en terug doorliep. Alles was ok en we mochten verder rijden. Dit was toch eventjes een akelig gevoel, dat verwacht je niet op zo'n afgelegen plek, maar er zal waarschijnlijk toch wel een reden voor zijn. Hoewel we de hele dag zo goed als niets gedaan hadden, kwamen we heel vermoeid en nog steeds geveld door koorts aan bij ons logies, dat er weer heel goed uitzag. Gauw nog iets gaan eten en dan snel onder de wol.

Zondag 13/3.
We besluiten het spreekwoord "zondag, rustdag" deze keer eer aan te doen: uitslapen tot 8u, dan rustig ontbijten en zien hoe ziek we ons nog voelen om de dag verder in te delen.
Rudy blijkt door het ergste heen te zijn, maar ik heb deze ochtend nog koorts dus na het ontbijt trekken we terug de kamer in om nog te rusten. Na nog wat extra slaap besluiten we toch eventjes het dorpje te verkennen: het is immers prachtig zonnig weer, alleen heel veel wind, dus te mooi om heel dag binnen te blijven. Na wat middageten besluiten we een korte wandeling te maken naar de mirador de las Aguilas, blijkbaar helemaal niet moeilijk en met mooi uitzicht over de omgeving.  Het was een goede keuze: de prachtige uitzichten, het stralende zonnetje en de wandeling doen ons enorm deugd. Langs de ene kant zagen we een dor landschap met een meer (Lago Viedma) en we draaien ons 180° en aanschouwen dan prachtige besneeuwde toppen van rond de 3000m hoogte, o.a. Cerro Torre.  Het fototoestel moet weer duchtig werken en na de wandeling komen we zeer voldaan terug aan in ons logies.
Vanavond hebben we lekker gegeten in La Tapera, de bediening zeer vriendelijk en dus zeker een aanrader.  Blijkbaar is dit een enorm gegeerd restaurant, want er was zelfs een "wachtkamer" voor gasten die niet onmiddellijk een tafeltje vrij hadden. Dat alleen al is een goed teken, zeker als je dan andere restaurants passeert waar er bijna geen enkel tafeltje bezet is. Een geslaagde afsluiter van een rustige zondag en hopelijk ook een afsluiter van de gezondheidsperikelen. Morgen zouden we toch graag de wandeling naar Laguna Torre doen.

vrijdag 11 maart 2016

Ice ice baby

Ziezo, we hebben de laatste refugio bereikt. Het wandelwerk in Torres del paine zit er op. Het is een bewogen tocht geweest. Doordat ik eigenlijk vanaf de eerste moment ziek was (een of andere longinfectie of bronchitis of iets) heb ik iedere dag wel koorts gehad en bij iedere stijging zakte het tempo tot bijna nul omdat ik niet genoeg adem kreeg. Hierdoor hebben we wel enkele stukjes moeten skippen. Dat neemt niet weg dat we ondanks alles ook wel geluk hebben gehad. Met het weer bijvoorbeeld. Maar ook met de logistiek, en met de fijne mensen die we hebben leren kennen.
Nu zitten we dus in refugio Grey, gelegen aan de basis van de gelijknamige gletsjer en bijbehorend gigantisch gletsjermeer.
We moeten hier natuurlijk ook nog weg geraken en dat doen we dus in stijl: met een catamaran, die toeristen van een hotel aan de andere kant van het meer een gletsjertocht aanbiedt. Die boot meert even aan bij de hut zodat we kunnen opstappen en laveert dan langs de vele ijsschotsen die op het meer drijven om dan vlak langs de 3 gletsjertongen te manouvreren.
Het zicht is impressionant. De muren van ijs torenen boven de boot uit. Wat mij vooral opvalt is de mooie soms echt felblauwe kleur van het ijs. Het zijn abstracte kunstwerken van een zeldzame schoonheid.  Op het dek van de catamaran klikken de sluiters van alle mogelijke verschillende fototoestellen en worden de eeuwenoude ijsmassa's vereeuwigd in talloze selfies. Om het ijsfestijn helemaal met een knaller af te sluiten vist de bemanning een klein ijsblok uit het water om voor iedereen een pisco sour te bereiden (een lokale cocktail) met echt gletsjerijs !
Dan zet de kapitein koers naar de overkant van het meer, een tocht van uurtje. Ik had het al gemerkt aan hoger wordende golven maar als we uitstappen aan een heel uitgestrekte zandbank is ie er dan : de patagonische wind. Twintig minuten moeten we ons richting de parking beuken.

donderdag 10 maart 2016

Men against forces of nature: wandeling naar Grey gletsjer

Vanmorgen weer luxueus kunnen uitslapen tot 7u. Genieten want het zal waarschijnlijk niet meer zo vaak voorvallen. Het ontbijtbuffet was net zoals de voorbije dagen: koffie, thee, toast, roereieren en confituur. Maar het smaakte weer goed. We namen ook ineens afscheid van onze Oostenrijkse vrienden: zij zouden hier al de catamaran nemen naar Pudeto. Rond 9u zetten ook wij, volledig gepakt en gezakt, koers richting laatste logies: refugio Grey aan het gelijknamige meer en gletsjer. Ingepakt was ook letterlijk te verstaan:
Het waait echt stevig en soms zit er ook wat nattigheid tussen en dus hebben we voor de eerste keer onze volledige regen uitrusting aan. Net zo windstil als het gisteren was, net zo hard waait het vandaag. Stilte voor de storm bestaat dus echt wel....
Vol goede moed wandelden we dus recht tegen de wind in, op sommige plaatsen echt wel hevig (55 km/u), maar dat was eigenlijk nog niets vergeleken met de storm op het pinguïn eiland. Het landschap is weer helemaal anders, we starten door een kleinere vallei waar we langzaam uitklimmen. Als we na een uurtje of zo een eerste glimp van het Lago Grey te zien krijgen vallen ons direct de fel witblauwe ijsschotsen op die er in ronddrijven. En we zijn nog niet eens in de buurt van de gletsjer! Op de mirador naar de gletsjer was het toch even concentreren want daar waaide je bijna van het plateau. Snel dus de nodige foto's nemen en dan verder richting refugio. De wandeling ging vooral door bos, weer een heel ander zicht dan gisteren. Jammer genoeg bleken vele bomen verbrand door een bosbrand en de natuur deed hier zijn best om terug op te leven. Kort na de middag arriveerden we in onze refugio, waar we bij een pintje en koffie blij waren de W-trekking goed beëindigd te hebben. Aangezien de zon er plotseling doorkwam, besloten we gauw nog even te gaan wandelen naar de volgende mirador. We stonden even later nog niet fijn buiten of het was weer helemaal grijs en het miezerde lichtjes. Eén ding staat vast: wisselvalligheid troef in Torres del Paine. De kleine wandeling naar de mirador bood een mooi uitzicht op de gletsjer.
Terug in de refugio zagen we onze Duitse vrienden weer terug en bij de bar praatten we bij over de voorbije dagen, fotografie, reizen, etc. Nog even dutje doen en dan was het weer tijd voor het avondeten, waarna rond 21u bij velen de pijp weer uit was en we richting bed trokken.
Terwijl ik dit nu schrijf, valt de regen met bakken uit de hemel, begonnen net voor het avondmaal. Als dat geen geluk is, weet ik het niet: de afgelopen dagen hebben we fantastisch weer gehad, zodat we volop hebben kunnen genieten van de prachtige landschappen. Morgen nog een afsluiter met een boottocht langs de gletsjer. Hopelijk regent het dan niet meer en maken zonnestralen er een fantastisch schouwspel van. Laten we hopen. Slaapwel!

woensdag 9 maart 2016

Van los Cuernos naar Paine Grande

Deze ochtend om 7u opgestaan, na een redelijk goede nacht, dit is op deze reis echt wel luxueus uitslapen in vergelijking met de voorbije weken. Om 7.30u schuiven we aan voor het ontbijt en zowel ons Oostenrijks als Duits koppel waar we ondertussen goed mee opschieten, hebben jammer genoeg een minder rustige nacht gekend: eerst een feestje onder de camping gangers en dan koude (het flirtte vannacht rond het vriespunt). Maar het ontbijt van toast, roereieren en dulche de leche met warme thee of koffie doet al deugd. We wensen elkaar een fijne dag toe en reppen ons naar de kamer om alles klaar te maken voor de wandeling naar ons volgende logies. De thermometer geeft bij Rudy echter 39°C aan, dus snel beslist dat we geen zijsprongetje maken naar de Valle Francés maar wel zsm Paine Grande trachten te bereiken. Het is weerom een stralende dag en bovendien zo goed als windstil. We krijgen prachtige uitzichten te zien over de meren en zijn bovendien getuige van paar lawines van de Francés glacier. Door de windstilte is het meer van  Skottsberg zo goed als een spiegel: de bergen en wolken worden bijna perfect weerkaatst in het water. Wat een natuurpracht! Vroeg in de namiddag bereiken we onze refugio: de grootste van allen en lijkt dus eerder een hotel, weliswaar prachtig gelegen aan de oevers van Lake Pehoe. Eventjes lijkt het erop dat we de hele kamer voor onszelf hebben, maar uiteindelijk zijn alle 6 bedden toch benomen. Een warme douche kikkert ons op en terwijl Rudy wat rust en probeert te slapen, kijk ik vanuit ons venster naar de oevers van het meer, met de aanlegkade van de catamaran die een hele hoop wandelaars naar de andere kant van het meer gaat brengen. Om 19u is het weer etenstijd en onze Oostenrijkse vrienden komen ook net aangeslenterd. Het eten is meer buffet vorm nu, maar smaakt aanzienlijk beter dan gisteren. We praten honderduit met de Oostenrijkers maar rond 21u besluiten we onze bedjes op te zoeken. Morgen wacht er immers nog een wandeldag, de laatste van de W-trekking met als orgelpunt de Grey gletsjer. Belangrijk dus goed te recupereren om deze laatste inspanning tot een goed einde te brengen. Buenas noches! Que duerman bien!

dinsdag 8 maart 2016

Langs het Lago Nordernskjold

Na een redelijk goede nachtrust zagen we geleidelijk aan de zon opkomen boven de vallei onder een stralend blauwe hemel. Nochtans was het wreed koud buiten, dus we waren blij ons te kunnen opwarmen met warme thee, toast en roereieren. Na het ontbijt terug inpakken en onze box lunch meenemen voor de wandeling naar de volgende refugio, die van Los Cuernos. Al snel wandelden we in het zonnetje, maar droegen toch nog een laag of 3. Op de 50ste breedtegraad staat zon niet gelijk met hitte. Nu weten we waarom we al die weken al merinos, fleece, softshell en andere warme spullen meesleuren. De Patagonische wind maakt het er niet warmer op en op sommige momenten waait die vrij stevig, wat we ook vanuit de verte merken aan de golven op het Lago Nordernskjold. Wat we gisteren geklommen hebben, dalen we nu geleidelijk aan terug af, met prachtige uitzichten op o.a. de Torres van de andere kant, besneeuwde flanken, het blauwe meer, etc. Het is op deze weg al een heel pak rustiger, want hierlangs wandelen enkel de refugio en camping logés en niet meer de dagstappers. Nochtans, alhoewel er wordt gezegd dat Torres del Paine in the middle of nowhere ligt, hebben we helemaal niet dat gevoel. Je komt iedere 5 minuten wel iemand tegen in eender welke richting.
Rond 15u bereiken we Los Cuernos, een gezellige refugio inclusief bar. We drinken een theetje terwijl we genieten van zicht op het meer om daarna wat te gaan rusten: sinds zaterdag voelt Rudy keelpijn en tijdens de wandeling vandaag last van kortademigheid. Als de thermometer dan ook nog eens 38°C aangeeft, is het zeker tijd voor een rustpauze. Om 19u schuiven we aan voor het avondmaal, vandaag weeral rijst maar dit keer met stuk vlees. Het smaakt net iets minder goed dan gisteren. We zien onze collega's van de refugio van deze ochtend terug en praten nog gezellig na in de bar over verschillende reiservaringen. Rond 21u wensen we elkaar een goede nachtrust toe en spreken we af voor het ontbijt morgen. Hopelijk is de koorts dan verdwenen en kunnen we de volgende etappe van de W inzetten. Fingers crossed & slaapwel!