Ice ice baby

Ziezo, we hebben de laatste refugio bereikt. Het wandelwerk in Torres del paine zit er op. Het is een bewogen tocht geweest. Doordat ik eigenlijk vanaf de eerste moment ziek was (een of andere longinfectie of bronchitis of iets) heb ik iedere dag wel koorts gehad en bij iedere stijging zakte het tempo tot bijna nul omdat ik niet genoeg adem kreeg. Hierdoor hebben we wel enkele stukjes moeten skippen. Dat neemt niet weg dat we ondanks alles ook wel geluk hebben gehad. Met het weer bijvoorbeeld. Maar ook met de logistiek, en met de fijne mensen die we hebben leren kennen.
Nu zitten we dus in refugio Grey, gelegen aan de basis van de gelijknamige gletsjer en bijbehorend gigantisch gletsjermeer.
We moeten hier natuurlijk ook nog weg geraken en dat doen we dus in stijl: met een catamaran, die toeristen van een hotel aan de andere kant van het meer een gletsjertocht aanbiedt. Die boot meert even aan bij de hut zodat we kunnen opstappen en laveert dan langs de vele ijsschotsen die op het meer drijven om dan vlak langs de 3 gletsjertongen te manouvreren.
Het zicht is impressionant. De muren van ijs torenen boven de boot uit. Wat mij vooral opvalt is de mooie soms echt felblauwe kleur van het ijs. Het zijn abstracte kunstwerken van een zeldzame schoonheid.  Op het dek van de catamaran klikken de sluiters van alle mogelijke verschillende fototoestellen en worden de eeuwenoude ijsmassa's vereeuwigd in talloze selfies. Om het ijsfestijn helemaal met een knaller af te sluiten vist de bemanning een klein ijsblok uit het water om voor iedereen een pisco sour te bereiden (een lokale cocktail) met echt gletsjerijs !
Dan zet de kapitein koers naar de overkant van het meer, een tocht van uurtje. Ik had het al gemerkt aan hoger wordende golven maar als we uitstappen aan een heel uitgestrekte zandbank is ie er dan : de patagonische wind. Twintig minuten moeten we ons richting de parking beuken.

Torres del Paine - W-trekking

Na 2 dagen in Punta Arenas, wat ons zuidelijkste punt van de reis (en het zuidelijkste waar we ooit geweest zijn) was, zijn we weer op weg naar onze volgende bestemming. Dat is Puerto Natales, een paar honderd kilometer naar het noorden en de uitvalsbasis voor wandelingen in Torres del Paine national park.
Hoewel heel onze reis al een grote belevenis is geweest, zou dit toch het orgelpunt van ons Patagonisch avontuur moeten worden. Morgen beginnen we immers aan de wereldberoemde W-trekking van Torres del Paine. 5 dagen zullen we van berghut naar berghut trekken om deze uitzonderlijke natuurpracht te kunnen aanschouwen. Symbool van Torres del Paine zijn de iconische 3 torres, 3 granieten rotsformaties die boven de bergen uittorenen en op menig cover van reisgidsen prijken. Het is ook de allereerste keer dat Marleen en ik samen op meerdaagse rekking gaan. We zullen wel zo licht mogelijk bepakt zijn omdat we zoals gezegd in berghutten gaan slapen en daar ook vol pension zullen krijgen + beddengoed of slaapzak. Hierdoor kunnen we onze rugzak beperken tot reservekledij, regenpak, drank en lunch + powerfood voor onderweg. Oh ja, en fotomateriaal natuurlijk. De reservaties voor de hutten hebben we al van juli vorig jaar omdat de plaatsen zo beperkt en gewild zijn.
Omdat het park zo afgelegen is (160 km van het dichtstbijzijnde dorp) is er zelfs geen gsm-ontvangst en ook geen elektriciteit in de hutten. Het zal dus een kleine week radiostilte zijn.