Abel Tasman National Park, dag 2

Na een heerlijke nacht in onze kajuit, die volgens mij wel de grootste  van de boot moet zijn (hij overtrof alleszins onze verwachtingen), een ontspannen ontbijt met de andere opvarenden, zet Tatiana de uitbaatster ons terug op het strand af met de zodiac. Het is 9 uur, hoog tij, en het strand ligt er compleet stil bij. Het is een magisch moment. We lopen het strand af op onze blote voeten. Er wandelen enkele mooie vogels voorbij langs de waterlijn. Op het einde van het strand doen we onze wandelschoenen aan, om langs de Abel Tasman Coast track (een van de great walks) terug naar Marahau te wandelen. Eerst maken we nog een omweg naar Cleopatra's Pool, een heel fotogeniek plekje, en een manier om onze tijd in het nationaal park nog wat te rekken. De hele route loopt door regenwoud en is prachtig aangelegd. Regelmatig zijn er uitkijkpunten over de baaien waar we gisteren met de watertaxi voorbij zijn gezoefd. De ene is al paradijselijker dan de andere. In de meeste zijn er wel enkele zeilboten te zien of een paar zeekayakers.
In de late namiddag komen we terug aan in Marahau (maar niet zonder enkele geocaches opgepikt te hebben onderweg :-) ).

Abel Tasman National Park, dag 1

Vandaag gaan zeekayakken voor de kust van het Abel Tasman National Park. Het is stralend weer, er is geen wolkje aan de lucht, en het belooft heel warm te worden. Echt ideaal kayak-weer.
Na het ontbijt zetten we onze camper eerst op de parking van de kayakfirma, want we blijven vannacht overnachten op een woonboot in het nationaal park. Dan krijgen we allemaal een reddingsvest, en mogen we allemaal in de watertaxi plaatsnemen, die voor alle duidelijkheid voor de deur op een trailer staat en getrokken wordt door een tractor.
Zo'n taxi is een soort van grote speedboat, en voor de deur staan er zo 4 te wachten. Als iedereen aan boord is rijdt de tractor het strand op en laat zo de boot te water. Na enkele tussenstopjes om een gespleten rots en enkele zeehonden te bekijken varen we in snel tempo een heel eind naar het noorden, tot we aan een van de vele strandjes komen, waar de kayaks op ons liggen te wachten. Nu volgt er weer een hele briefing, over veiligheid, over de uitrusting, kayaktechniek, enz...
We zijn met zo'n 12 deelnemers, maar wij zijn blijkbaar de enigen die zullen blijven overnachten. De anderen gaan 's avond met de watertaxi mee terug, terwijl wij de volgende te voet door het nationaal park terug naar Marau zullen wandelen.
De zee is ontzettend kalm, en er is nauwelijks een golfje te bespeuren. Het te water gaan gaat dus ook als vanzelf, en voor we het weten zitten we op zee. Het grote verschil tussen een zeekayak en een rivierkayak (afgezien van de grootte, een zeekayak is wat groter), is dat een zeekayak een roer heeft achteraan, dat je met je voeten moet bedienen. Je moet dus niet sturen met je peddel, want dat gaat blijkbaar ook niet echt, maar wel met je roer, en dat is echt wel wennen, temeer omdat je de neiging hebt om je af te duwen met je voet als je wat meer kracht wil zetten, en dan duw je dus automatisch op je roer...
Het gaat al bij al heel vlot, en de begeleider maakt er een leuke boel van. Hij vertelt op een heel sappige manier allerlei verhalen over de streek, over de geschiedenis en nog zo veel meer. Het is zo'n echte cool dude, die echter goed lijkt te weten waar hij mee bezig is. Het boezemt vertrouwen in.
Rond de middag stoppen we ergens aan een van de paradijselijke inhammetjes met goudgeel strand. Er worden sandwiches, muffins, én een vuur voor koffie en thee bovengehaald. Het is echt een zalige plaats.
Na de lunch vervolgen we onze tocht, en als in de verte onze eindbestemming in zicht komt, wil onze begeleider iets extra proberen. Omdat er een zeebriesje opgestoken is, gaan we "zeilen" ! We manouvreren alle kayaks naast mekaar, en houden ze stevig vast zodat we één groot vlot vormen. Dan haalt Jeremy een zeil boven dat we aan 2 peddels bevestigen, en door 2 mannen omhoog gehouden wordt. De onderkant wordt door de vrouwen vooraan vastgehouden, en het werkt tot m'n grote verbazing enorm goed. We kunnen zelfs gewoon de koers bepalen met ons roer. "Everybody right foot ! ", en daar gaan we... fantastisch.
We eindigen de kayak-tocht in Anchorage bay. Een van de vele idyllische en paradijselijke baaien langs de kust van het nationaal park. In die baai ligt ook ons logies te drijven : een grote motor-catamaran die omgebouwd is tot hostel, de "Aquapackers".

Het Zuidereiland

Eergisteren zijn we aan het tweede deel van onze Nieuw-zeelandreis begonnen : het Zuidereiland.
Onze taxi-chauffeur was precies op tijd en in een wip stonden we aan de interislander ferry terminal. Het inchecken duurde nog geen minuut, en we konden direct aan boord. Even ontbijten, en dan een mooi plekje gezocht op het observatiedeck. Dat was niet zo evident want het schip zat goed vol. De overtocht duurde 3 uur, maar vooral het laatste uur, als het schip de Queen Charlotte sound doorvaart, is adembenemend mooi. De eerste passage als het schip de volle zee verlaat is zo smal dat je er kippevel van krijgt.
Bij aankomst stond er al een dame van de campermaatschappij ons op te wachten met een bordje met onze (compleet verkeerd gespelde) naam op.
Zij bracht ons naar het kantoor waar onze camper stond te blinken. We kregen een heel grondige rondleiding en uitleg over de camper. Dat is ook wel nodig, want er is wel wat te weten over zo'n ding amai. De werking van de elektrische installatie, de werking van het toilet, de vuilwatertank, de properwatertank, de gasfles, de waterpomp, de verwarmingsketel, de microgolf, frigo, vuur, ga zo maar door.
De wagen is een van de kleinere modellen die volledig "self sufficient" zijn. Dat wil zeggen, dat je er in het wilde weg mee kan gaan staan, en dat je in alles kunt voorzien, van koken tot douchen en toilet. Alles is dus heel compact maar heel doordacht in mekaar gezet, en het is enorm aan wat er allemaal gedacht is.
Als we er uiteindelijk mee de baan op gaan lijkt het toch een enorm gevaarte. (Het is een Mercedes sprinter, voor de kenners). Zeker als we direct de scenic route nemen door de bergen omdat dat veel korter is, en veel mooier... maar ook veel smaller en heel bochtig ! Zeker als er nog grotere campers in tegengestelde richting achter de bocht komen.
Tegen de avond komen we in Marau aan, een klein kustplaatsje aan de rand van het Abel Tasman National park, en het laatste plaatsje dat met de auto bereikbaar is voor het park.
We regelen een plaatsje op de camping voor ons huis op wielen, en betalen ineens onze kayaktrip voor de volgende dag.
Dan zetten we onze camper op z'n plaats, en halen ons tuinmeubilair boven om buiten in onze "tuin", te kunnen eten, want het is fantastisch weer.