Onze laatste volledige dag in Patagonië is aangebroken. Morgenavond zullen we het vliegtuig nemen naar Buenos Aires, om van daaruit naar Europa te vliegen.
Vandaag hebben we echter nog mooie plannen : de Perito Moreno Gletsjer, een van de beroemdste gletsjers van het land, en misschien wel van de wereld. Niet zozeer omdat het de grootste is - hij is natuurlijk wel heel groot - maar omdat de 70 meter hoge muren van ijs eindigen in het gletsjermeer, vlakbij een landtong die relatief makkelijk bereikbaar en dus te bezichtigen is.
We worden na het ontbijt opgehaald aan ons logies, voor een busrit van anderhalf uur. Onderweg vertelt onze gids Carolina over de omgeving en over de gletsjers, hetgeen best interessant is. Als we na het betalen van het inkomgeld voor het nationaal park onderweg, de eerste glimpsen opvangen van de gletsjer is het ooh en aah door de hele bus. Niet alleen voor de gletsjer zelf, want die is nog zo'n 8 km ver, maar voor het hele landschap, want naast de gletsjer is ook nog eens een prototype van een fotogenieke berg neergepoot. Ook ik kan niet wachten tot we gestopt zijn voor een fotostop.
De optionele boottocht van een uur op het gletsjermeer besluiten we niet te doen omdat we die in Torres del Paine al gedaan hebben. In de plaats daarvan hebben we wat meer tijd om via de "passerelles" - metalen loopbruggen die over een paar kilometer tot vlakbij de gletsjer lopen - de gletsjer in al zijn glorie te bewonderen en een "paar" foto's te nemen. Het blijft een adembenemend zicht.
Posts tonen met het label Argentinië. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Argentinië. Alle posts tonen
woensdag 16 maart 2016
zondag 13 maart 2016
Adiós Chile, hola Argentina de nuevo
Liefde is...alles delen in goede en in kwade dagen. Zo gezegd zijnde: de avond in onze laatste refugio kreeg ook ik keelpijn en stilaan begon ook de koorts zijn intrede te doen.
Vrijdag met de boottocht langs de schitterende Grey gletsjer kwam dus deels goed uit: gewoon zitten en genieten van een schouwspel van zon, ijs en water. Dat was echter zonder te beseffen welke windstorm we nadien gedurende 45 min zouden moesten doorstaan om van de aanlegsteiger te voet naar het hotel Grey te geraken. Eenmaal daar aangekomen, bleek onze transfer ons simpelweg "vergeten" te zijn, dus werd er in de haast nog vanalles geregeld om ons toch nog terug te brengen naar Puerto Natales. Afgepeigerd kwamen we terug aan bij "onze" Casa Lucy, die ons een fantastisch mooie en ruime kamer binnentroonde. Van alle logies die we tot nu toe hadden gehad, was dit wel echt het beste: fantastische ontvangst, zalig ontbijt, schitterende kamer, perfect gelegen in een gezellig stadje. Hadden we dit op voorhand geweten, we hadden hier een extra nacht geboekt.
Zaterdag 6u opstaan, want we moesten op tijd in het busstation zijn voor onze tocht terug naar Argentinië. Eerst een busreis naar El Calafate (incl. grensovergang). Toch wel bizar dat je eerst het kantoor hebt voor exit Chili, dan allen opnieuw de bus in moet om kleine 5 km verder weer allemaal uit te stappen en de migratie van Argentinië te passeren om binnen te komen. Als dat allemaal op zelfde plaats kan gebeuren, zou toch enorme tijdswinst zijn, niet? Soit, de formaliteiten brachten weinig problemen en stipt zoals voorzien kwamen we rond 14u aan in El Calafate. Ticketjes kopen voor bus richting El Chaltén en dan wachten tot afreis. Het was zalig mooi weer, dus zetten we ons ook buiten in het zonnetje, dat deed deugd. De busreis naar El Chaltén verliep ook weer supervlot en bij aankomst aan het dorpje, dat pas sinds 1985 bestaat, hield de bus halt bij de "wegpolitie". Het leek buiten koud en winderig, want paar hadden zelfs een bivakmuts aan. Naarmate er meer personen met een bivakmuts uit het kantoortje kwamen, we op hun vestje "investigaciones" konden lezen en er bovendien een grote hond meekwam, werd het al gauw duidelijk dat die bivakmutsen niet voor het klimaat waren. We werden "vereerd" met het bezoekje van 3 bivakkers en 1 hond die de bus van voor naar achter en terug doorliep. Alles was ok en we mochten verder rijden. Dit was toch eventjes een akelig gevoel, dat verwacht je niet op zo'n afgelegen plek, maar er zal waarschijnlijk toch wel een reden voor zijn. Hoewel we de hele dag zo goed als niets gedaan hadden, kwamen we heel vermoeid en nog steeds geveld door koorts aan bij ons logies, dat er weer heel goed uitzag. Gauw nog iets gaan eten en dan snel onder de wol.
Zondag 13/3.
We besluiten het spreekwoord "zondag, rustdag" deze keer eer aan te doen: uitslapen tot 8u, dan rustig ontbijten en zien hoe ziek we ons nog voelen om de dag verder in te delen.
Rudy blijkt door het ergste heen te zijn, maar ik heb deze ochtend nog koorts dus na het ontbijt trekken we terug de kamer in om nog te rusten. Na nog wat extra slaap besluiten we toch eventjes het dorpje te verkennen: het is immers prachtig zonnig weer, alleen heel veel wind, dus te mooi om heel dag binnen te blijven. Na wat middageten besluiten we een korte wandeling te maken naar de mirador de las Aguilas, blijkbaar helemaal niet moeilijk en met mooi uitzicht over de omgeving. Het was een goede keuze: de prachtige uitzichten, het stralende zonnetje en de wandeling doen ons enorm deugd. Langs de ene kant zagen we een dor landschap met een meer (Lago Viedma) en we draaien ons 180° en aanschouwen dan prachtige besneeuwde toppen van rond de 3000m hoogte, o.a. Cerro Torre. Het fototoestel moet weer duchtig werken en na de wandeling komen we zeer voldaan terug aan in ons logies.
Vanavond hebben we lekker gegeten in La Tapera, de bediening zeer vriendelijk en dus zeker een aanrader. Blijkbaar is dit een enorm gegeerd restaurant, want er was zelfs een "wachtkamer" voor gasten die niet onmiddellijk een tafeltje vrij hadden. Dat alleen al is een goed teken, zeker als je dan andere restaurants passeert waar er bijna geen enkel tafeltje bezet is. Een geslaagde afsluiter van een rustige zondag en hopelijk ook een afsluiter van de gezondheidsperikelen. Morgen zouden we toch graag de wandeling naar Laguna Torre doen.
Vrijdag met de boottocht langs de schitterende Grey gletsjer kwam dus deels goed uit: gewoon zitten en genieten van een schouwspel van zon, ijs en water. Dat was echter zonder te beseffen welke windstorm we nadien gedurende 45 min zouden moesten doorstaan om van de aanlegsteiger te voet naar het hotel Grey te geraken. Eenmaal daar aangekomen, bleek onze transfer ons simpelweg "vergeten" te zijn, dus werd er in de haast nog vanalles geregeld om ons toch nog terug te brengen naar Puerto Natales. Afgepeigerd kwamen we terug aan bij "onze" Casa Lucy, die ons een fantastisch mooie en ruime kamer binnentroonde. Van alle logies die we tot nu toe hadden gehad, was dit wel echt het beste: fantastische ontvangst, zalig ontbijt, schitterende kamer, perfect gelegen in een gezellig stadje. Hadden we dit op voorhand geweten, we hadden hier een extra nacht geboekt.
Zaterdag 6u opstaan, want we moesten op tijd in het busstation zijn voor onze tocht terug naar Argentinië. Eerst een busreis naar El Calafate (incl. grensovergang). Toch wel bizar dat je eerst het kantoor hebt voor exit Chili, dan allen opnieuw de bus in moet om kleine 5 km verder weer allemaal uit te stappen en de migratie van Argentinië te passeren om binnen te komen. Als dat allemaal op zelfde plaats kan gebeuren, zou toch enorme tijdswinst zijn, niet? Soit, de formaliteiten brachten weinig problemen en stipt zoals voorzien kwamen we rond 14u aan in El Calafate. Ticketjes kopen voor bus richting El Chaltén en dan wachten tot afreis. Het was zalig mooi weer, dus zetten we ons ook buiten in het zonnetje, dat deed deugd. De busreis naar El Chaltén verliep ook weer supervlot en bij aankomst aan het dorpje, dat pas sinds 1985 bestaat, hield de bus halt bij de "wegpolitie". Het leek buiten koud en winderig, want paar hadden zelfs een bivakmuts aan. Naarmate er meer personen met een bivakmuts uit het kantoortje kwamen, we op hun vestje "investigaciones" konden lezen en er bovendien een grote hond meekwam, werd het al gauw duidelijk dat die bivakmutsen niet voor het klimaat waren. We werden "vereerd" met het bezoekje van 3 bivakkers en 1 hond die de bus van voor naar achter en terug doorliep. Alles was ok en we mochten verder rijden. Dit was toch eventjes een akelig gevoel, dat verwacht je niet op zo'n afgelegen plek, maar er zal waarschijnlijk toch wel een reden voor zijn. Hoewel we de hele dag zo goed als niets gedaan hadden, kwamen we heel vermoeid en nog steeds geveld door koorts aan bij ons logies, dat er weer heel goed uitzag. Gauw nog iets gaan eten en dan snel onder de wol.
Zondag 13/3.
We besluiten het spreekwoord "zondag, rustdag" deze keer eer aan te doen: uitslapen tot 8u, dan rustig ontbijten en zien hoe ziek we ons nog voelen om de dag verder in te delen.
Rudy blijkt door het ergste heen te zijn, maar ik heb deze ochtend nog koorts dus na het ontbijt trekken we terug de kamer in om nog te rusten. Na nog wat extra slaap besluiten we toch eventjes het dorpje te verkennen: het is immers prachtig zonnig weer, alleen heel veel wind, dus te mooi om heel dag binnen te blijven. Na wat middageten besluiten we een korte wandeling te maken naar de mirador de las Aguilas, blijkbaar helemaal niet moeilijk en met mooi uitzicht over de omgeving. Het was een goede keuze: de prachtige uitzichten, het stralende zonnetje en de wandeling doen ons enorm deugd. Langs de ene kant zagen we een dor landschap met een meer (Lago Viedma) en we draaien ons 180° en aanschouwen dan prachtige besneeuwde toppen van rond de 3000m hoogte, o.a. Cerro Torre. Het fototoestel moet weer duchtig werken en na de wandeling komen we zeer voldaan terug aan in ons logies.
Vanavond hebben we lekker gegeten in La Tapera, de bediening zeer vriendelijk en dus zeker een aanrader. Blijkbaar is dit een enorm gegeerd restaurant, want er was zelfs een "wachtkamer" voor gasten die niet onmiddellijk een tafeltje vrij hadden. Dat alleen al is een goed teken, zeker als je dan andere restaurants passeert waar er bijna geen enkel tafeltje bezet is. Een geslaagde afsluiter van een rustige zondag en hopelijk ook een afsluiter van de gezondheidsperikelen. Morgen zouden we toch graag de wandeling naar Laguna Torre doen.
donderdag 3 maart 2016
Roadtrip naar Asuncion
Na ons supergeslaaagd verblijf hier op het drielandenpunt is het weer tijd om verder te trekken. Omdat de grenzen tussen de 3 landen allemaal gevormd worden door een brede rivier, en er geen brug is tussen Argentinië en Paraguay is de normale manier om naar Paraguay te geraken via Brazilië waar wel een brug is. Omdat de drommen toeristen die hier rondhangen allemaal van die weg gebruik maken betekent dat ook een keer extra aanschuiven aan de paspoortcontrole.
Marleen had echter ontdekt dat er wel een overzetdienst is tussen Argentinië en Paraguay. We hadden deze al gevonden op onze verkenningswandeling van 2 dagen geleden. Het is gewoon een ijzeren ponton waar een aantal autos opkunnen en dat voortgeduwd wordt door een boot. Onder het motto van eens niet de meute te volgen besluiten we van het er maar op te wagen. We nemen eerst een taxi naar de waterrand. Een kleine kabine doet dienst als douane en grenscontrole. Van aanschuiven hier geen sprake. Deze dienst wordt nauwelijks door toeristen gebruikt. De douanier zijn stempel staat zelfs nog op de verkeerde maand. De overtocht gaat heel vlot al moeten we wel onze regenjas bovenhalen omdat het even begint te regenen en op het ponton kan je nergens schuilen. Er staan een stuk of 5 auto's op maar wij zijn de enige voetpassagiers. Aan de overkant hetzelfde tafereel. Een weg met een douanekantoor, een winkel en een soort werfkeet die dienst doet als grenscontrole. De zoveelste stempel in ons paspoort en we staan weer in Paraguay.
Gelukkig staat er ook een taxi die ons naar de busterminal van Ciudad del Este kan brengen want hier staan we redelijk in the middle of nowhere. Van daaruit wacht een busreis van minstens vijf uur naar de Paraguayaanse hoofdstad. We moeten eerst nog een ticketje hebben. Er zijn verschillende maatschappijen die de trip maken en die ons allemaal als klant willen. Ze zijn gelukkig niet al te opdringerig en na wat rondshoppen vinden we er een met een extra comfortbus die snel vertrekt.
Comfortabel is ze zeker, maar snel niet echt. Over de 350 km doen we meer dan 7 uur ! Dat is gedeeltelijk te wijten aan de staat van de Paraguayaanse wegen, de vele stops waar dan ook nog eens hopen venters de bus op komen om hun waren te verkopen en op het einde ook het spitsuur van Asuncion. Dat laatste doen we nog eens helemaal over met taxi om naar ons hotel te gaan. 10 uur roadtrip met een veerpont, 3 taxis en 7 uur bus... dat verdient een afhaalpizza. Morgen is het PATAGONIA TIME !!! Opstaan om half 4...
Marleen had echter ontdekt dat er wel een overzetdienst is tussen Argentinië en Paraguay. We hadden deze al gevonden op onze verkenningswandeling van 2 dagen geleden. Het is gewoon een ijzeren ponton waar een aantal autos opkunnen en dat voortgeduwd wordt door een boot. Onder het motto van eens niet de meute te volgen besluiten we van het er maar op te wagen. We nemen eerst een taxi naar de waterrand. Een kleine kabine doet dienst als douane en grenscontrole. Van aanschuiven hier geen sprake. Deze dienst wordt nauwelijks door toeristen gebruikt. De douanier zijn stempel staat zelfs nog op de verkeerde maand. De overtocht gaat heel vlot al moeten we wel onze regenjas bovenhalen omdat het even begint te regenen en op het ponton kan je nergens schuilen. Er staan een stuk of 5 auto's op maar wij zijn de enige voetpassagiers. Aan de overkant hetzelfde tafereel. Een weg met een douanekantoor, een winkel en een soort werfkeet die dienst doet als grenscontrole. De zoveelste stempel in ons paspoort en we staan weer in Paraguay.
Gelukkig staat er ook een taxi die ons naar de busterminal van Ciudad del Este kan brengen want hier staan we redelijk in the middle of nowhere. Van daaruit wacht een busreis van minstens vijf uur naar de Paraguayaanse hoofdstad. We moeten eerst nog een ticketje hebben. Er zijn verschillende maatschappijen die de trip maken en die ons allemaal als klant willen. Ze zijn gelukkig niet al te opdringerig en na wat rondshoppen vinden we er een met een extra comfortbus die snel vertrekt.
Comfortabel is ze zeker, maar snel niet echt. Over de 350 km doen we meer dan 7 uur ! Dat is gedeeltelijk te wijten aan de staat van de Paraguayaanse wegen, de vele stops waar dan ook nog eens hopen venters de bus op komen om hun waren te verkopen en op het einde ook het spitsuur van Asuncion. Dat laatste doen we nog eens helemaal over met taxi om naar ons hotel te gaan. 10 uur roadtrip met een veerpont, 3 taxis en 7 uur bus... dat verdient een afhaalpizza. Morgen is het PATAGONIA TIME !!! Opstaan om half 4...
woensdag 2 maart 2016
Vamos a las cataratas !
Na een emotioneel en warm afscheid van de familie, schakelen we de reis een versnelling hoger. De laatste 6 dagen waren heel relaxt en super gezellig (afgezien van de voedsel-infectie dan...), en we zullen ons bezoek nooit vergeten.
Na de grens met Argentinië voor de 3de keer in 2 dagen overgestoken te hebben zitten we nu te wachten in de bus terminal van Posadas op de bus die ons naar Puerto Iguazu zal brengen. Deze keer rijden we overdag en dus zullen we hopelijk kunnen genieten van het mooie Argentijnse landschap. Morgen staan de langverwachte en wereldberoemde watervallen van Iguazu op het programma en daar zullen we een volledige dag zeker mee bezig zijn. Daarna reizen we door naar de hoofdstad Asuncion om dan het vliegtuig te nemen naar Patagonië.
Na de grens met Argentinië voor de 3de keer in 2 dagen overgestoken te hebben zitten we nu te wachten in de bus terminal van Posadas op de bus die ons naar Puerto Iguazu zal brengen. Deze keer rijden we overdag en dus zullen we hopelijk kunnen genieten van het mooie Argentijnse landschap. Morgen staan de langverwachte en wereldberoemde watervallen van Iguazu op het programma en daar zullen we een volledige dag zeker mee bezig zijn. Daarna reizen we door naar de hoofdstad Asuncion om dan het vliegtuig te nemen naar Patagonië.
maandag 22 februari 2016
Feeling hot hot hot
Na een wel heel vlotte passage door de grenscontrole en de douane op het vliegveld hebben we een remise genomen naar het hotel.
Een remise is een soort van taxi die je op voorhand betaalt en die niet met een meter werkt maar volgens afstand. Omdat we nog geen pesos op zak hadden, en de man van de remise een credit card wel zag zitten, leek ons dat een heel handige oplossing. Niet alleen handig zo bleek, maar ook snel, comfortabel en gezellig want de chauffeur en Marleen hebben er op los gebabbeld.
Het logies, dat echt in het centrum ligt, in een zijstraat van de breedste laan ter wereld, blijkt - althans in het donker - in een grimmige en nogal vervallen straat te liggen. Er is ook nergens een aanduiding van B&B of logies te zien. Enkel een man in een t-shirt die in een deuropening staat is het enige teken van leven. Die man blijkt de concierge te zijn, en was ons aan het opwachten. Hij begeleidt ons door een oude maar heel mooie gang naar een oude lift, zo eentje met van die metalen hekdeurtjes waar we met z'n drieën maar net in passen. Onze verblijfplaats blijkt een mooi en heel sfeervol appartement te zijn in koloniale stijl dat we op het eerste zicht helemaal voor ons alleen hebben.
Deze morgen, na een verzorgd ontbijt, zijn we dan op pad getrokken. In eerste instantie om aan geld te geraken, en dat blijkt al snel een veel moeilijker opdracht dan oorspronkelijk gedacht. Ons plan om met onze bankkaarten geld af te halen bij een bank, dat blijkt niet echt te werken. Enkel via bankautomaten lukt het, maar met een maximum van 2000 ARS (zo'n 118 €) , met een kost van maar liefst 92 ARS is geld afhalen hier een kostelijke hobby. Maar we hebben geen keuze, dus halen we maar al direct met 2 kaarten het maximum uit de muur.
Dan zijn de eerste geocaches aan de beurt. De eerste, aan het parlementsgebouw wordt vlot gevonden. Die was trouwens dichtbij de plek waar we vanavond naar een Tango-show willen gaan kijken.
Hierna gaat het via de avenida de Mayo naar de plaza de Mayo, waar het presidentieel paleis gelegen is. Dat gebouw heeft een roze kleur, en daar zit een heel verhaal achter blijkbaar. Het plein is ook de plaats waar er tegen vanalles en nog wat geprotesteerd kan worden. Dat gebeurt dan door middel van kampementen die opgetrokken worden, tot spandoeken die aan alle omheiningen worden opgehangen. Zelfs tegen de falkland eilanden hangen er nog altijd spandoeken.
Ondertussen is het kwik al boven de 30° geklommen (de taxi-chauffeur had het over 34° voor vandaag, onze internet-weer-app houdt het op 32°), en in de zon is het echt bakken en braden nu. We proberen de schaduwkant van de gebouwen te gebruiken, maar onze volgende bestemming is de havenbuurt, en de gerenoveerde kaaien bieden weinig schaduw. Hoe leuk de terrasjes ook ogen, we volgen de rest van het lokale cliênteel naar de ge-airconditioneerde binnenzaal van ons lunch-restaurant, een welkome verkoeling.
Na de relatieve rust aan de oude havenkaaien gaat de route terug over de overvolle boulevards en winkelstraten. Een luidruchtige wirwar van heel deftig geklede dames en zakenmannen, krantenstalletjes, schoolkinderen, politie-agenten en soms gevaaorrlijk slecht onderhouden voetpaden.
We komen langs de obelisk. Een grote witte ... ehm .. obelisk dus, die in het midden van de avenida 9 de julio staat. Die avenida is de breedste laan ter wereld blijkbaar, en het is inderdaad ook een indrukwekkend brede baan die je gegarandeerd in 2 keer moet oversteken. Eerst heb je de buitenbaan van een rijstrook of 3 a 4 die gescheiden wordt van een al even brede binnenbaan door een strookje groen. In het midden heb je een aparte busbaan met busstations en al, en dan begint aan de andere kant terug dezelfde herhaling van rijstroken. Laatste stop is het teatro Colon. Een heel groot, oud en statig theater-gebouw.
De attractie voor vanavond wordt echter een authentieke tango-avond. Een attractie die weliswaar top dollar betaald wordt (en dat mag je best letterlijk nemen, want de prijzen worden standaard in USD vermeld) maar tot Marleens grote verbazing en vreugde kreeg ze daarnet wel een soort van last minute korting tijdens de telefonische reservatie. We worden zelfs opgepikt aan het appartement.
Morgen doen we op onze laatste dag van Buenos Aires enkele andere wijken die nog de moeite zijn, en die wat verder weg liggen. Morgenavond vertrekken we dan met de nachtbus richting Posadas. Dat is de stad aan de grens met Paraguay, waar we normaal gezien na een rit van een uur of 12 zullen aankomen.
Ik onthoud vooral dat onze eerste dag Argentinië niet zozeer een cultuurshock maar wel een temperatuurshock was. M'n zweetklieren zweten er nog van.
Een remise is een soort van taxi die je op voorhand betaalt en die niet met een meter werkt maar volgens afstand. Omdat we nog geen pesos op zak hadden, en de man van de remise een credit card wel zag zitten, leek ons dat een heel handige oplossing. Niet alleen handig zo bleek, maar ook snel, comfortabel en gezellig want de chauffeur en Marleen hebben er op los gebabbeld.
Het logies, dat echt in het centrum ligt, in een zijstraat van de breedste laan ter wereld, blijkt - althans in het donker - in een grimmige en nogal vervallen straat te liggen. Er is ook nergens een aanduiding van B&B of logies te zien. Enkel een man in een t-shirt die in een deuropening staat is het enige teken van leven. Die man blijkt de concierge te zijn, en was ons aan het opwachten. Hij begeleidt ons door een oude maar heel mooie gang naar een oude lift, zo eentje met van die metalen hekdeurtjes waar we met z'n drieën maar net in passen. Onze verblijfplaats blijkt een mooi en heel sfeervol appartement te zijn in koloniale stijl dat we op het eerste zicht helemaal voor ons alleen hebben.
Deze morgen, na een verzorgd ontbijt, zijn we dan op pad getrokken. In eerste instantie om aan geld te geraken, en dat blijkt al snel een veel moeilijker opdracht dan oorspronkelijk gedacht. Ons plan om met onze bankkaarten geld af te halen bij een bank, dat blijkt niet echt te werken. Enkel via bankautomaten lukt het, maar met een maximum van 2000 ARS (zo'n 118 €) , met een kost van maar liefst 92 ARS is geld afhalen hier een kostelijke hobby. Maar we hebben geen keuze, dus halen we maar al direct met 2 kaarten het maximum uit de muur.
Dan zijn de eerste geocaches aan de beurt. De eerste, aan het parlementsgebouw wordt vlot gevonden. Die was trouwens dichtbij de plek waar we vanavond naar een Tango-show willen gaan kijken.
Hierna gaat het via de avenida de Mayo naar de plaza de Mayo, waar het presidentieel paleis gelegen is. Dat gebouw heeft een roze kleur, en daar zit een heel verhaal achter blijkbaar. Het plein is ook de plaats waar er tegen vanalles en nog wat geprotesteerd kan worden. Dat gebeurt dan door middel van kampementen die opgetrokken worden, tot spandoeken die aan alle omheiningen worden opgehangen. Zelfs tegen de falkland eilanden hangen er nog altijd spandoeken.
Ondertussen is het kwik al boven de 30° geklommen (de taxi-chauffeur had het over 34° voor vandaag, onze internet-weer-app houdt het op 32°), en in de zon is het echt bakken en braden nu. We proberen de schaduwkant van de gebouwen te gebruiken, maar onze volgende bestemming is de havenbuurt, en de gerenoveerde kaaien bieden weinig schaduw. Hoe leuk de terrasjes ook ogen, we volgen de rest van het lokale cliênteel naar de ge-airconditioneerde binnenzaal van ons lunch-restaurant, een welkome verkoeling.
Na de relatieve rust aan de oude havenkaaien gaat de route terug over de overvolle boulevards en winkelstraten. Een luidruchtige wirwar van heel deftig geklede dames en zakenmannen, krantenstalletjes, schoolkinderen, politie-agenten en soms gevaaorrlijk slecht onderhouden voetpaden.
We komen langs de obelisk. Een grote witte ... ehm .. obelisk dus, die in het midden van de avenida 9 de julio staat. Die avenida is de breedste laan ter wereld blijkbaar, en het is inderdaad ook een indrukwekkend brede baan die je gegarandeerd in 2 keer moet oversteken. Eerst heb je de buitenbaan van een rijstrook of 3 a 4 die gescheiden wordt van een al even brede binnenbaan door een strookje groen. In het midden heb je een aparte busbaan met busstations en al, en dan begint aan de andere kant terug dezelfde herhaling van rijstroken. Laatste stop is het teatro Colon. Een heel groot, oud en statig theater-gebouw.
De attractie voor vanavond wordt echter een authentieke tango-avond. Een attractie die weliswaar top dollar betaald wordt (en dat mag je best letterlijk nemen, want de prijzen worden standaard in USD vermeld) maar tot Marleens grote verbazing en vreugde kreeg ze daarnet wel een soort van last minute korting tijdens de telefonische reservatie. We worden zelfs opgepikt aan het appartement.
Morgen doen we op onze laatste dag van Buenos Aires enkele andere wijken die nog de moeite zijn, en die wat verder weg liggen. Morgenavond vertrekken we dan met de nachtbus richting Posadas. Dat is de stad aan de grens met Paraguay, waar we normaal gezien na een rit van een uur of 12 zullen aankomen.
Ik onthoud vooral dat onze eerste dag Argentinië niet zozeer een cultuurshock maar wel een temperatuurshock was. M'n zweetklieren zweten er nog van.
woensdag 20 januari 2016
Zuid-Amerikaans avontuur
Binnenkort vertrekken Marleen en ik weer naar een ander continent op avontuur. Deze keer gaat het richting Zuid-Amerika.
Eerst zullen we via Argentinië, over land naar Paraguay reizen, om vervolgens door te reizen naar Patagonië. Hou deze blog in de gaten om onze belevenissen te volgen.
Eerst zullen we via Argentinië, over land naar Paraguay reizen, om vervolgens door te reizen naar Patagonië. Hou deze blog in de gaten om onze belevenissen te volgen.
Abonneren op:
Posts (Atom)