Onze laatste volledige dag in El Chalten, toch gepromoot als "El capital nacional del trekking", waren we toch er op gebrand om een mooie wandeling te maken naar een van de uitzichtpunten op de machtige massieven rondom ons. Het lago del Torre, het gletsjermeer van de Cerro Torre, was door de harde wind en onze wankele gezondheid nog net iets te hoog gegrepen, maar de tocht naar laguna Capri, dat op het pad ligt naar de Fitz Roy (de hoogste berg van het gebied), moest wel kunnen. Het was een wandeling van in totaal een uur of 5, met als beloning een fantastisch schouwspel van wolkenslierten en zonnestralen die mekaar afwisselden tegen de machtige Fitz Roy : een granieten toren die niet moet onderdoen voor de torens van Torres Del Paine.
Boven ons cirkelt geregeld een condor.
Na de wandeling houden we even halt in La Wafleria om de innerlijke mens te versterken. En geloof me, zo'n wafle "Chocobana" dat versterkt :-)
dinsdag 15/3
Vandaag keren we terug naar El Calafate, onze laatste echte stop vooraleer we terug naar huis keren.
El Calafate wordt de uitvalsbasis voor een bezoek aan de Perito Moreno gletsjer. Deze is wereldberoemd, en figureert spijtig genoeg dikwijls in filmpjes over de opwarming van het klimaat als er gigantische stukken van afbreken. De 3 uur durende terugrit is rustig en zonnig. Het landschap is fenomenaal uitgestrekt en volledig verlaten. Tussen El Chalten en El Calafate is er geen enkel ander dorp. Na onze bagage gedropt te hebben, gaan we op pad om het gletsjerbezoek te boeken, én om een terrasje te doen ! Het weer is zalig vandaag, en de cerveza artesanale smeekt om geproefd te worden. Vanavond afronden met een Argentijnse steak... er zijn slechter manieren om uit te bollen
Posts tonen met het label Zuid-Amerika. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Zuid-Amerika. Alle posts tonen
dinsdag 15 maart 2016
zondag 13 maart 2016
Adiós Chile, hola Argentina de nuevo
Liefde is...alles delen in goede en in kwade dagen. Zo gezegd zijnde: de avond in onze laatste refugio kreeg ook ik keelpijn en stilaan begon ook de koorts zijn intrede te doen.
Vrijdag met de boottocht langs de schitterende Grey gletsjer kwam dus deels goed uit: gewoon zitten en genieten van een schouwspel van zon, ijs en water. Dat was echter zonder te beseffen welke windstorm we nadien gedurende 45 min zouden moesten doorstaan om van de aanlegsteiger te voet naar het hotel Grey te geraken. Eenmaal daar aangekomen, bleek onze transfer ons simpelweg "vergeten" te zijn, dus werd er in de haast nog vanalles geregeld om ons toch nog terug te brengen naar Puerto Natales. Afgepeigerd kwamen we terug aan bij "onze" Casa Lucy, die ons een fantastisch mooie en ruime kamer binnentroonde. Van alle logies die we tot nu toe hadden gehad, was dit wel echt het beste: fantastische ontvangst, zalig ontbijt, schitterende kamer, perfect gelegen in een gezellig stadje. Hadden we dit op voorhand geweten, we hadden hier een extra nacht geboekt.
Zaterdag 6u opstaan, want we moesten op tijd in het busstation zijn voor onze tocht terug naar Argentinië. Eerst een busreis naar El Calafate (incl. grensovergang). Toch wel bizar dat je eerst het kantoor hebt voor exit Chili, dan allen opnieuw de bus in moet om kleine 5 km verder weer allemaal uit te stappen en de migratie van Argentinië te passeren om binnen te komen. Als dat allemaal op zelfde plaats kan gebeuren, zou toch enorme tijdswinst zijn, niet? Soit, de formaliteiten brachten weinig problemen en stipt zoals voorzien kwamen we rond 14u aan in El Calafate. Ticketjes kopen voor bus richting El Chaltén en dan wachten tot afreis. Het was zalig mooi weer, dus zetten we ons ook buiten in het zonnetje, dat deed deugd. De busreis naar El Chaltén verliep ook weer supervlot en bij aankomst aan het dorpje, dat pas sinds 1985 bestaat, hield de bus halt bij de "wegpolitie". Het leek buiten koud en winderig, want paar hadden zelfs een bivakmuts aan. Naarmate er meer personen met een bivakmuts uit het kantoortje kwamen, we op hun vestje "investigaciones" konden lezen en er bovendien een grote hond meekwam, werd het al gauw duidelijk dat die bivakmutsen niet voor het klimaat waren. We werden "vereerd" met het bezoekje van 3 bivakkers en 1 hond die de bus van voor naar achter en terug doorliep. Alles was ok en we mochten verder rijden. Dit was toch eventjes een akelig gevoel, dat verwacht je niet op zo'n afgelegen plek, maar er zal waarschijnlijk toch wel een reden voor zijn. Hoewel we de hele dag zo goed als niets gedaan hadden, kwamen we heel vermoeid en nog steeds geveld door koorts aan bij ons logies, dat er weer heel goed uitzag. Gauw nog iets gaan eten en dan snel onder de wol.
Zondag 13/3.
We besluiten het spreekwoord "zondag, rustdag" deze keer eer aan te doen: uitslapen tot 8u, dan rustig ontbijten en zien hoe ziek we ons nog voelen om de dag verder in te delen.
Rudy blijkt door het ergste heen te zijn, maar ik heb deze ochtend nog koorts dus na het ontbijt trekken we terug de kamer in om nog te rusten. Na nog wat extra slaap besluiten we toch eventjes het dorpje te verkennen: het is immers prachtig zonnig weer, alleen heel veel wind, dus te mooi om heel dag binnen te blijven. Na wat middageten besluiten we een korte wandeling te maken naar de mirador de las Aguilas, blijkbaar helemaal niet moeilijk en met mooi uitzicht over de omgeving. Het was een goede keuze: de prachtige uitzichten, het stralende zonnetje en de wandeling doen ons enorm deugd. Langs de ene kant zagen we een dor landschap met een meer (Lago Viedma) en we draaien ons 180° en aanschouwen dan prachtige besneeuwde toppen van rond de 3000m hoogte, o.a. Cerro Torre. Het fototoestel moet weer duchtig werken en na de wandeling komen we zeer voldaan terug aan in ons logies.
Vanavond hebben we lekker gegeten in La Tapera, de bediening zeer vriendelijk en dus zeker een aanrader. Blijkbaar is dit een enorm gegeerd restaurant, want er was zelfs een "wachtkamer" voor gasten die niet onmiddellijk een tafeltje vrij hadden. Dat alleen al is een goed teken, zeker als je dan andere restaurants passeert waar er bijna geen enkel tafeltje bezet is. Een geslaagde afsluiter van een rustige zondag en hopelijk ook een afsluiter van de gezondheidsperikelen. Morgen zouden we toch graag de wandeling naar Laguna Torre doen.
Vrijdag met de boottocht langs de schitterende Grey gletsjer kwam dus deels goed uit: gewoon zitten en genieten van een schouwspel van zon, ijs en water. Dat was echter zonder te beseffen welke windstorm we nadien gedurende 45 min zouden moesten doorstaan om van de aanlegsteiger te voet naar het hotel Grey te geraken. Eenmaal daar aangekomen, bleek onze transfer ons simpelweg "vergeten" te zijn, dus werd er in de haast nog vanalles geregeld om ons toch nog terug te brengen naar Puerto Natales. Afgepeigerd kwamen we terug aan bij "onze" Casa Lucy, die ons een fantastisch mooie en ruime kamer binnentroonde. Van alle logies die we tot nu toe hadden gehad, was dit wel echt het beste: fantastische ontvangst, zalig ontbijt, schitterende kamer, perfect gelegen in een gezellig stadje. Hadden we dit op voorhand geweten, we hadden hier een extra nacht geboekt.
Zaterdag 6u opstaan, want we moesten op tijd in het busstation zijn voor onze tocht terug naar Argentinië. Eerst een busreis naar El Calafate (incl. grensovergang). Toch wel bizar dat je eerst het kantoor hebt voor exit Chili, dan allen opnieuw de bus in moet om kleine 5 km verder weer allemaal uit te stappen en de migratie van Argentinië te passeren om binnen te komen. Als dat allemaal op zelfde plaats kan gebeuren, zou toch enorme tijdswinst zijn, niet? Soit, de formaliteiten brachten weinig problemen en stipt zoals voorzien kwamen we rond 14u aan in El Calafate. Ticketjes kopen voor bus richting El Chaltén en dan wachten tot afreis. Het was zalig mooi weer, dus zetten we ons ook buiten in het zonnetje, dat deed deugd. De busreis naar El Chaltén verliep ook weer supervlot en bij aankomst aan het dorpje, dat pas sinds 1985 bestaat, hield de bus halt bij de "wegpolitie". Het leek buiten koud en winderig, want paar hadden zelfs een bivakmuts aan. Naarmate er meer personen met een bivakmuts uit het kantoortje kwamen, we op hun vestje "investigaciones" konden lezen en er bovendien een grote hond meekwam, werd het al gauw duidelijk dat die bivakmutsen niet voor het klimaat waren. We werden "vereerd" met het bezoekje van 3 bivakkers en 1 hond die de bus van voor naar achter en terug doorliep. Alles was ok en we mochten verder rijden. Dit was toch eventjes een akelig gevoel, dat verwacht je niet op zo'n afgelegen plek, maar er zal waarschijnlijk toch wel een reden voor zijn. Hoewel we de hele dag zo goed als niets gedaan hadden, kwamen we heel vermoeid en nog steeds geveld door koorts aan bij ons logies, dat er weer heel goed uitzag. Gauw nog iets gaan eten en dan snel onder de wol.
Zondag 13/3.
We besluiten het spreekwoord "zondag, rustdag" deze keer eer aan te doen: uitslapen tot 8u, dan rustig ontbijten en zien hoe ziek we ons nog voelen om de dag verder in te delen.
Rudy blijkt door het ergste heen te zijn, maar ik heb deze ochtend nog koorts dus na het ontbijt trekken we terug de kamer in om nog te rusten. Na nog wat extra slaap besluiten we toch eventjes het dorpje te verkennen: het is immers prachtig zonnig weer, alleen heel veel wind, dus te mooi om heel dag binnen te blijven. Na wat middageten besluiten we een korte wandeling te maken naar de mirador de las Aguilas, blijkbaar helemaal niet moeilijk en met mooi uitzicht over de omgeving. Het was een goede keuze: de prachtige uitzichten, het stralende zonnetje en de wandeling doen ons enorm deugd. Langs de ene kant zagen we een dor landschap met een meer (Lago Viedma) en we draaien ons 180° en aanschouwen dan prachtige besneeuwde toppen van rond de 3000m hoogte, o.a. Cerro Torre. Het fototoestel moet weer duchtig werken en na de wandeling komen we zeer voldaan terug aan in ons logies.
Vanavond hebben we lekker gegeten in La Tapera, de bediening zeer vriendelijk en dus zeker een aanrader. Blijkbaar is dit een enorm gegeerd restaurant, want er was zelfs een "wachtkamer" voor gasten die niet onmiddellijk een tafeltje vrij hadden. Dat alleen al is een goed teken, zeker als je dan andere restaurants passeert waar er bijna geen enkel tafeltje bezet is. Een geslaagde afsluiter van een rustige zondag en hopelijk ook een afsluiter van de gezondheidsperikelen. Morgen zouden we toch graag de wandeling naar Laguna Torre doen.
woensdag 2 maart 2016
Een duivels geslaagde dag
Na een weer vrij korte nacht in Puerto Iguazu gaan we voor het eerst op onze reis "uitgebreid" ontbijten aan het buffet van 4* hotel. Uitgebreid is het effectief, met lekker vers fruit en een resem aan zoete lekkernijen. We slaan de nodige energie in om er de hele dag tegen te kunnen, want het belooft een zeer actieve dag te worden.
Rond 8u nemen we de bus naar de Cataratas en na kleine 30 min staan we aan de ingang van het park.
We hebben geopteerd om de Argentijnse kant te bezoeken, blijkbaar wel de meest bezochte maar ook wel de mooiste en meest afwisselende zichten. In het park kiezen we direct voor de grootste attractie: La Garganta del diablo. Dit ligt het verste in het park en willen we liefst bezoeken met zo weinig mogelijk toeristen. Daarvoor nemen we 2 treintjes: het 1ste heeft amper medereizigers, dus we zijn enthousiast, maar aangekomen aan het 2de station is dat enthousiasme al heel pak minder. Pretparkachtige rijen wachtenden hadden blijkbaar hetzelfde idee. Dus schuiven we maar aan. Tot onze verbazing kunnen we nog mee met het eerstvolgende treintje, dat weliswaar volledig volgepropt is. We zitten met 4 op 1 bankje en een snelle rekensom geeft aan dat het treintje in 1 keer zomaar eventjes 320 personen vervoert, evenveel als onze airbus naar Buenos Aires.
Daarna is het een kleine km wandelen over ijzeren loopbruggen naar het spektakel en naarmate we dichter komen, zitten er meer en meer regendruppels in de lucht. We trekken onze regenjas aan en lopen dan op het platform waar die grote meute toeristen allen een selfie of foto willen hebben met de watervallen. Niet gemakkelijk in die drukte en vooral niet als er af en toe een grote geut water de bezoekers op een verfrissing trakteert. Een nachtmerrie voor fotografen en fototoestellen, maar Rudy heeft al een geluk een waterdicht toestel en da's echt wel nodig.
De Garganta is impressionant: massa's kolkend water dat met een grote kracht de dieperik induiken, onduidelijk waar naartoe. Wat een natuurfenomeen, zeker als je het lawaai hoort dat hiermee gepaard gaat.
Aangezien de volgende trein ondertussen aangekomen is, wordt het wat druk op het platform en keren we terug naar het treintje.
Volgende activiteit: wandeling van Circuito Inferior, zodat we de watervallen van onderaan kunnen bewonderen. Een klein uurtje wandelen we over goed aangelegde paden en passeren uitkijkpunten over een groot aantal watervallen, het Isla San Martín en de Garganta. We worden ook getrakteerd op wildlife dat zich duchtig laat fotograferen: de uraca (en niet al te schuchtere vogel) en een grote hoop coati's.
Onze dag is al geslaagd, maar is nog maar halverwege. We wandelen terug naar de ingang van het park via Sendero Verde en vatten dan de wandeling over de Sendero Macuco aan: naar een waterval met een natuurlijke zwemvijver langs een mooi tropisch groen pad. Het is duidelijk dat dit enkel voor de echte wandelaars is want we komen nog amper andere toeristen tegen. Moe maar zeker voldaan keren we terug naar de uitgang, passeren nog even het bezoekerscentrum en nemen dan de bus terug naar de stad.
Na een verkwikkende douche vinden we dat het hoog tijd is dat we onszelf eens goed trakteren: we hebben het verdiend! Jammer genoeg slikken we de laatste antibiotica, dus een lekker glaasje Argentijnse wijn moet nog eventjes wachten, maar de lomo de bife en de surubí die we in het restaurant over ons hotel besteld hebben, geven de dag ook nog eens een culinair hoogtepunt.
Dit was vandaag genieten pur sang!
Rond 8u nemen we de bus naar de Cataratas en na kleine 30 min staan we aan de ingang van het park.
We hebben geopteerd om de Argentijnse kant te bezoeken, blijkbaar wel de meest bezochte maar ook wel de mooiste en meest afwisselende zichten. In het park kiezen we direct voor de grootste attractie: La Garganta del diablo. Dit ligt het verste in het park en willen we liefst bezoeken met zo weinig mogelijk toeristen. Daarvoor nemen we 2 treintjes: het 1ste heeft amper medereizigers, dus we zijn enthousiast, maar aangekomen aan het 2de station is dat enthousiasme al heel pak minder. Pretparkachtige rijen wachtenden hadden blijkbaar hetzelfde idee. Dus schuiven we maar aan. Tot onze verbazing kunnen we nog mee met het eerstvolgende treintje, dat weliswaar volledig volgepropt is. We zitten met 4 op 1 bankje en een snelle rekensom geeft aan dat het treintje in 1 keer zomaar eventjes 320 personen vervoert, evenveel als onze airbus naar Buenos Aires.
Daarna is het een kleine km wandelen over ijzeren loopbruggen naar het spektakel en naarmate we dichter komen, zitten er meer en meer regendruppels in de lucht. We trekken onze regenjas aan en lopen dan op het platform waar die grote meute toeristen allen een selfie of foto willen hebben met de watervallen. Niet gemakkelijk in die drukte en vooral niet als er af en toe een grote geut water de bezoekers op een verfrissing trakteert. Een nachtmerrie voor fotografen en fototoestellen, maar Rudy heeft al een geluk een waterdicht toestel en da's echt wel nodig.
De Garganta is impressionant: massa's kolkend water dat met een grote kracht de dieperik induiken, onduidelijk waar naartoe. Wat een natuurfenomeen, zeker als je het lawaai hoort dat hiermee gepaard gaat.
Aangezien de volgende trein ondertussen aangekomen is, wordt het wat druk op het platform en keren we terug naar het treintje.
Volgende activiteit: wandeling van Circuito Inferior, zodat we de watervallen van onderaan kunnen bewonderen. Een klein uurtje wandelen we over goed aangelegde paden en passeren uitkijkpunten over een groot aantal watervallen, het Isla San Martín en de Garganta. We worden ook getrakteerd op wildlife dat zich duchtig laat fotograferen: de uraca (en niet al te schuchtere vogel) en een grote hoop coati's.
Onze dag is al geslaagd, maar is nog maar halverwege. We wandelen terug naar de ingang van het park via Sendero Verde en vatten dan de wandeling over de Sendero Macuco aan: naar een waterval met een natuurlijke zwemvijver langs een mooi tropisch groen pad. Het is duidelijk dat dit enkel voor de echte wandelaars is want we komen nog amper andere toeristen tegen. Moe maar zeker voldaan keren we terug naar de uitgang, passeren nog even het bezoekerscentrum en nemen dan de bus terug naar de stad.
Na een verkwikkende douche vinden we dat het hoog tijd is dat we onszelf eens goed trakteren: we hebben het verdiend! Jammer genoeg slikken we de laatste antibiotica, dus een lekker glaasje Argentijnse wijn moet nog eventjes wachten, maar de lomo de bife en de surubí die we in het restaurant over ons hotel besteld hebben, geven de dag ook nog eens een culinair hoogtepunt.
Dit was vandaag genieten pur sang!
woensdag 20 januari 2016
Zuid-Amerikaans avontuur
Binnenkort vertrekken Marleen en ik weer naar een ander continent op avontuur. Deze keer gaat het richting Zuid-Amerika.
Eerst zullen we via Argentinië, over land naar Paraguay reizen, om vervolgens door te reizen naar Patagonië. Hou deze blog in de gaten om onze belevenissen te volgen.
Eerst zullen we via Argentinië, over land naar Paraguay reizen, om vervolgens door te reizen naar Patagonië. Hou deze blog in de gaten om onze belevenissen te volgen.
Abonneren op:
Posts (Atom)