Perito Moreno Glacier

Onze laatste volledige dag in Patagonië is aangebroken. Morgenavond zullen we het vliegtuig nemen naar Buenos Aires, om van daaruit naar Europa te vliegen.
Vandaag hebben we echter nog mooie plannen : de Perito Moreno Gletsjer, een van de beroemdste gletsjers van het land, en misschien wel van de wereld. Niet zozeer omdat het de grootste is - hij is natuurlijk wel heel groot - maar omdat de 70 meter hoge muren van ijs eindigen in het gletsjermeer, vlakbij een landtong die relatief makkelijk bereikbaar en dus te bezichtigen is.
We worden na het ontbijt opgehaald aan ons logies, voor een busrit van anderhalf uur. Onderweg vertelt onze gids Carolina over de omgeving en over de gletsjers, hetgeen best interessant is. Als we na het betalen van het inkomgeld voor het nationaal park onderweg, de eerste glimpsen opvangen van de gletsjer is het ooh en aah door de hele bus. Niet alleen voor de gletsjer zelf, want die is nog zo'n 8 km ver, maar voor het hele landschap, want naast de gletsjer is ook nog eens een prototype van een fotogenieke berg neergepoot. Ook ik kan niet wachten tot we gestopt zijn voor een fotostop.
De optionele boottocht van een uur op het gletsjermeer besluiten we niet te doen omdat we die in Torres del Paine al gedaan hebben. In de plaats daarvan hebben we wat meer tijd om via de "passerelles" - metalen loopbruggen die over een paar kilometer tot vlakbij de gletsjer lopen - de gletsjer in al zijn glorie te bewonderen en een "paar" foto's te nemen. Het blijft een adembenemend zicht.  

Laguna Capri & Mount Fitz Roy

Onze laatste volledige dag in El Chalten, toch gepromoot als "El capital nacional del trekking", waren we toch er op gebrand om een mooie wandeling te maken naar een van de uitzichtpunten op de machtige massieven rondom ons. Het lago del Torre, het gletsjermeer van de Cerro Torre, was door de harde wind en onze wankele gezondheid nog net iets te hoog gegrepen, maar de tocht naar laguna Capri, dat op het pad ligt naar de Fitz Roy (de hoogste berg van het gebied), moest wel kunnen. Het was een wandeling van in totaal een uur of 5, met als beloning een fantastisch schouwspel van wolkenslierten en zonnestralen die mekaar afwisselden tegen de machtige Fitz Roy : een granieten toren die niet moet onderdoen voor de torens van Torres Del Paine.
Boven ons cirkelt geregeld een condor.
Na de wandeling houden we even halt in La Wafleria om de innerlijke mens te versterken. En geloof me, zo'n wafle "Chocobana" dat versterkt :-)

dinsdag 15/3

Vandaag keren we terug naar El Calafate, onze laatste echte stop vooraleer we terug naar huis keren.
El Calafate wordt de uitvalsbasis voor een bezoek aan de Perito Moreno gletsjer. Deze is wereldberoemd, en figureert spijtig genoeg dikwijls in filmpjes over de opwarming van het klimaat als er gigantische stukken van afbreken. De 3 uur durende terugrit is rustig en zonnig. Het landschap is fenomenaal uitgestrekt en volledig verlaten. Tussen El Chalten en El Calafate is er geen enkel ander dorp. Na onze bagage gedropt te hebben, gaan we op pad om het gletsjerbezoek te boeken, én om een terrasje te doen ! Het weer is zalig vandaag, en de cerveza artesanale smeekt om geproefd te worden. Vanavond afronden met een Argentijnse steak... er zijn slechter manieren om uit te bollen

Isla Martha en Isla Magdalena penguin colony

Na de ietwat verontrustende weerberichten met stormwaarschuwingen tot 8 en 9 beaufort, zijn we blij dat het weer blijkbaar vrij kalm is als we om half zes opstaan voor onze excursie naar 2 eilanden in de straat van Magellaen. Op deze eilanden wonen tienduizenden zeevogels, zeeleeuwen en pinguins.
Het is nog half donker als we te voet door de verlaten straten van Punta Arenas wandelen. We zijn goed ingeduffeld want we zijn hier echt aan het einde van de wereld en dat voel je toch wel.
Als we aan het kantoortje van Solo Expediciones aankomen wordt al snel duidelijk dat we niet alleen zijn. De tour is volledig volboekt en ze hebben zelfs hun grotere boot moeten inzetten. Dat betekent zo'n 65 medevaarders. Eerst gaat het in een paar busjes in een half uur naar de aanlegsteiger waar het heel robuust uitziende vaartuig op ons ligt te wachten. Daar waait het toch al stevig, al is het water vrij vlak. We worden allemaal aan boord geholpen, en krijgen allemaal een reddingsvest om.
De vaart naar het eerste eiland duurt zo'n 40 minuten. Isla Martha is een reservaat waar geen mensen mogen komen, en dus dobberen we met de boot tot vlak voor de kust. Het eiland wordt bewoond door wel een kwart miljoen (!) aalscholvers, en verschillende families zeeleeuwen. De uitwerpselen van de vogels en de zeeleeuwen vormen een indringende stank die duidelijk tot op de boot te ruiken is. De zeeleeuwen maken bovendien redelijk wat kabaal, en sommigen komen nieuwsgierig naast de boot zwemmen. Het is een machtig schouwspel.
Daarna zetten we koers naar isla Magdalena, waar een grote kolonie van Magelaan-pinguins zijn thuis heeft. Hier mogen we wel aan land gaan, en een uurtje rondlopen op het eiland, weliswaar tussen afgebakende paden om de nesten niet te verstoren.
Het is al laat op het seizoen, en dus zijn al een heleboel dieren richting zee vertrokken, maar toch zijn er nog een groot aantal, vooral jonge pinguïns aanwezig. De dieren blijken zich van onze aanwezigheid absoluut niets aan te trekken. Zelfs als ze in hun hol zitten, op een meter van het pad, kijken ze eens ongeïnteresseerd, en doen dan alsof er niets aan de hand is.
We zijn echter nog maar pas aangemeerd of de wind komt plots sterk opzetten. Zo sterk dat we halverwege het pad naar de vuurtoren die in het midden van het eiland staat, al moeite hebben om recht te blijven staan. Omdat het eiland uit zand en rots bestaat, worden we echt gezandstraald.
De storm die voorspeld was, blijkt dan toch aangekomen te zijn. De gids gebaart dat we sneller naar de boot terug moeten omdat de zee ruwer aan het worden is.
Terug op de boot kiezen we direct terug het ruime sop. Sop is er zeker want er zijn nu al serieus wat witte koppen op de steeds hoger wordende golven te zien. De schipper zet zich schrap en loodst ons terug richting wal, hetgeen een uur gaat duren. De boot gaat soms onstuimig op en neer, en de helft van de passagiers hangt na een tijdje aan de achterreling, alle tinten van groen en grijs op het gezicht.
Na een uurtje meren we terug aan, flink uitgewaaid en weer een mooie herinnering rijker.