Ice ice baby

Ziezo, we hebben de laatste refugio bereikt. Het wandelwerk in Torres del paine zit er op. Het is een bewogen tocht geweest. Doordat ik eigenlijk vanaf de eerste moment ziek was (een of andere longinfectie of bronchitis of iets) heb ik iedere dag wel koorts gehad en bij iedere stijging zakte het tempo tot bijna nul omdat ik niet genoeg adem kreeg. Hierdoor hebben we wel enkele stukjes moeten skippen. Dat neemt niet weg dat we ondanks alles ook wel geluk hebben gehad. Met het weer bijvoorbeeld. Maar ook met de logistiek, en met de fijne mensen die we hebben leren kennen.
Nu zitten we dus in refugio Grey, gelegen aan de basis van de gelijknamige gletsjer en bijbehorend gigantisch gletsjermeer.
We moeten hier natuurlijk ook nog weg geraken en dat doen we dus in stijl: met een catamaran, die toeristen van een hotel aan de andere kant van het meer een gletsjertocht aanbiedt. Die boot meert even aan bij de hut zodat we kunnen opstappen en laveert dan langs de vele ijsschotsen die op het meer drijven om dan vlak langs de 3 gletsjertongen te manouvreren.
Het zicht is impressionant. De muren van ijs torenen boven de boot uit. Wat mij vooral opvalt is de mooie soms echt felblauwe kleur van het ijs. Het zijn abstracte kunstwerken van een zeldzame schoonheid.  Op het dek van de catamaran klikken de sluiters van alle mogelijke verschillende fototoestellen en worden de eeuwenoude ijsmassa's vereeuwigd in talloze selfies. Om het ijsfestijn helemaal met een knaller af te sluiten vist de bemanning een klein ijsblok uit het water om voor iedereen een pisco sour te bereiden (een lokale cocktail) met echt gletsjerijs !
Dan zet de kapitein koers naar de overkant van het meer, een tocht van uurtje. Ik had het al gemerkt aan hoger wordende golven maar als we uitstappen aan een heel uitgestrekte zandbank is ie er dan : de patagonische wind. Twintig minuten moeten we ons richting de parking beuken.

Torres del Paine - W-trekking

Na 2 dagen in Punta Arenas, wat ons zuidelijkste punt van de reis (en het zuidelijkste waar we ooit geweest zijn) was, zijn we weer op weg naar onze volgende bestemming. Dat is Puerto Natales, een paar honderd kilometer naar het noorden en de uitvalsbasis voor wandelingen in Torres del Paine national park.
Hoewel heel onze reis al een grote belevenis is geweest, zou dit toch het orgelpunt van ons Patagonisch avontuur moeten worden. Morgen beginnen we immers aan de wereldberoemde W-trekking van Torres del Paine. 5 dagen zullen we van berghut naar berghut trekken om deze uitzonderlijke natuurpracht te kunnen aanschouwen. Symbool van Torres del Paine zijn de iconische 3 torres, 3 granieten rotsformaties die boven de bergen uittorenen en op menig cover van reisgidsen prijken. Het is ook de allereerste keer dat Marleen en ik samen op meerdaagse rekking gaan. We zullen wel zo licht mogelijk bepakt zijn omdat we zoals gezegd in berghutten gaan slapen en daar ook vol pension zullen krijgen + beddengoed of slaapzak. Hierdoor kunnen we onze rugzak beperken tot reservekledij, regenpak, drank en lunch + powerfood voor onderweg. Oh ja, en fotomateriaal natuurlijk. De reservaties voor de hutten hebben we al van juli vorig jaar omdat de plaatsen zo beperkt en gewild zijn.
Omdat het park zo afgelegen is (160 km van het dichtstbijzijnde dorp) is er zelfs geen gsm-ontvangst en ook geen elektriciteit in de hutten. Het zal dus een kleine week radiostilte zijn.

Isla Martha en Isla Magdalena penguin colony

Na de ietwat verontrustende weerberichten met stormwaarschuwingen tot 8 en 9 beaufort, zijn we blij dat het weer blijkbaar vrij kalm is als we om half zes opstaan voor onze excursie naar 2 eilanden in de straat van Magellaen. Op deze eilanden wonen tienduizenden zeevogels, zeeleeuwen en pinguins.
Het is nog half donker als we te voet door de verlaten straten van Punta Arenas wandelen. We zijn goed ingeduffeld want we zijn hier echt aan het einde van de wereld en dat voel je toch wel.
Als we aan het kantoortje van Solo Expediciones aankomen wordt al snel duidelijk dat we niet alleen zijn. De tour is volledig volboekt en ze hebben zelfs hun grotere boot moeten inzetten. Dat betekent zo'n 65 medevaarders. Eerst gaat het in een paar busjes in een half uur naar de aanlegsteiger waar het heel robuust uitziende vaartuig op ons ligt te wachten. Daar waait het toch al stevig, al is het water vrij vlak. We worden allemaal aan boord geholpen, en krijgen allemaal een reddingsvest om.
De vaart naar het eerste eiland duurt zo'n 40 minuten. Isla Martha is een reservaat waar geen mensen mogen komen, en dus dobberen we met de boot tot vlak voor de kust. Het eiland wordt bewoond door wel een kwart miljoen (!) aalscholvers, en verschillende families zeeleeuwen. De uitwerpselen van de vogels en de zeeleeuwen vormen een indringende stank die duidelijk tot op de boot te ruiken is. De zeeleeuwen maken bovendien redelijk wat kabaal, en sommigen komen nieuwsgierig naast de boot zwemmen. Het is een machtig schouwspel.
Daarna zetten we koers naar isla Magdalena, waar een grote kolonie van Magelaan-pinguins zijn thuis heeft. Hier mogen we wel aan land gaan, en een uurtje rondlopen op het eiland, weliswaar tussen afgebakende paden om de nesten niet te verstoren.
Het is al laat op het seizoen, en dus zijn al een heleboel dieren richting zee vertrokken, maar toch zijn er nog een groot aantal, vooral jonge pinguïns aanwezig. De dieren blijken zich van onze aanwezigheid absoluut niets aan te trekken. Zelfs als ze in hun hol zitten, op een meter van het pad, kijken ze eens ongeïnteresseerd, en doen dan alsof er niets aan de hand is.
We zijn echter nog maar pas aangemeerd of de wind komt plots sterk opzetten. Zo sterk dat we halverwege het pad naar de vuurtoren die in het midden van het eiland staat, al moeite hebben om recht te blijven staan. Omdat het eiland uit zand en rots bestaat, worden we echt gezandstraald.
De storm die voorspeld was, blijkt dan toch aangekomen te zijn. De gids gebaart dat we sneller naar de boot terug moeten omdat de zee ruwer aan het worden is.
Terug op de boot kiezen we direct terug het ruime sop. Sop is er zeker want er zijn nu al serieus wat witte koppen op de steeds hoger wordende golven te zien. De schipper zet zich schrap en loodst ons terug richting wal, hetgeen een uur gaat duren. De boot gaat soms onstuimig op en neer, en de helft van de passagiers hangt na een tijdje aan de achterreling, alle tinten van groen en grijs op het gezicht.
Na een uurtje meren we terug aan, flink uitgewaaid en weer een mooie herinnering rijker.

Zuid-Amerikaans avontuur

Binnenkort vertrekken Marleen en ik weer naar een ander continent op avontuur. Deze keer gaat het richting Zuid-Amerika.
Eerst zullen we via Argentinië, over land naar Paraguay reizen, om vervolgens door te reizen naar Patagonië. Hou deze blog in de gaten om onze belevenissen te volgen.