Roadtrip naar Asuncion

Na ons supergeslaaagd verblijf hier op het drielandenpunt is het weer tijd om verder te trekken. Omdat de grenzen tussen de 3 landen allemaal gevormd worden door een brede rivier, en er geen brug is tussen Argentinië en Paraguay is de normale manier om naar Paraguay te geraken via Brazilië waar wel een brug is. Omdat de drommen toeristen die hier rondhangen allemaal van die weg gebruik maken betekent dat ook een keer extra aanschuiven aan de paspoortcontrole.
Marleen had echter ontdekt dat er wel een overzetdienst is tussen Argentinië en Paraguay.  We hadden deze al gevonden op onze verkenningswandeling van 2 dagen geleden. Het is gewoon een ijzeren ponton waar een aantal autos opkunnen en dat voortgeduwd wordt door een boot. Onder het motto van eens niet de meute te volgen besluiten we van het er maar op te wagen. We nemen eerst een taxi naar de waterrand. Een kleine kabine doet dienst als douane en grenscontrole. Van aanschuiven hier geen sprake. Deze dienst wordt nauwelijks door toeristen gebruikt. De douanier zijn stempel staat zelfs nog op de verkeerde maand. De overtocht gaat heel vlot al moeten we wel onze regenjas bovenhalen omdat het even begint te regenen en op het ponton kan je nergens schuilen. Er staan een stuk of 5 auto's op maar wij zijn de enige voetpassagiers. Aan de overkant hetzelfde tafereel. Een weg met een douanekantoor, een winkel en een soort werfkeet die dienst doet als grenscontrole. De zoveelste stempel in ons paspoort en we staan weer in Paraguay.
Gelukkig staat er ook een taxi die ons naar de busterminal van Ciudad del Este kan brengen want hier staan we redelijk in the middle of nowhere. Van daaruit wacht een busreis van minstens vijf uur naar de Paraguayaanse hoofdstad. We moeten eerst nog een ticketje hebben. Er zijn verschillende maatschappijen die de trip maken en die ons allemaal als klant willen. Ze zijn gelukkig niet al te opdringerig en na wat rondshoppen vinden we er een met een extra comfortbus die snel vertrekt.
Comfortabel is ze zeker, maar snel niet echt. Over de 350 km doen we meer dan 7 uur ! Dat is gedeeltelijk te wijten aan de staat van de Paraguayaanse wegen, de vele stops waar dan ook nog eens hopen venters de bus op komen om hun waren te verkopen en op het einde ook het spitsuur van Asuncion. Dat laatste doen we nog eens helemaal over met taxi om naar ons hotel te gaan. 10 uur roadtrip met een veerpont, 3 taxis en 7 uur bus... dat verdient een afhaalpizza. Morgen is het PATAGONIA TIME !!! Opstaan om half 4...

Een duivels geslaagde dag

Na een weer vrij korte nacht in Puerto Iguazu gaan we voor het eerst op onze reis "uitgebreid" ontbijten aan het buffet van 4* hotel. Uitgebreid is het effectief, met lekker vers fruit en een resem aan zoete lekkernijen. We slaan de nodige energie in om er de hele dag tegen te kunnen, want het belooft een zeer actieve dag te worden.
Rond 8u nemen we de bus naar de Cataratas en na kleine 30 min staan we aan de ingang van het park.
We hebben geopteerd om de Argentijnse kant te bezoeken, blijkbaar wel de meest bezochte maar ook wel de mooiste en meest afwisselende zichten. In het park kiezen we direct voor de grootste attractie: La Garganta del diablo. Dit ligt het verste in het park en willen we liefst bezoeken met zo weinig mogelijk toeristen. Daarvoor nemen we 2 treintjes: het 1ste heeft amper medereizigers, dus we zijn enthousiast, maar aangekomen aan het 2de station is dat enthousiasme al heel pak minder. Pretparkachtige rijen wachtenden hadden blijkbaar hetzelfde idee. Dus schuiven we maar aan. Tot onze verbazing kunnen we nog mee met het eerstvolgende treintje, dat weliswaar volledig volgepropt is. We zitten met 4 op 1 bankje en een snelle rekensom geeft aan dat het treintje in 1 keer zomaar eventjes 320 personen vervoert, evenveel als onze airbus naar Buenos Aires.
Daarna is het een kleine km wandelen over ijzeren loopbruggen naar het spektakel en naarmate we dichter komen, zitten er meer en meer regendruppels in de lucht. We trekken onze regenjas aan en lopen dan op het platform waar die grote meute toeristen allen een selfie of foto willen hebben met de watervallen. Niet gemakkelijk in die drukte en vooral niet als er af en toe een grote geut water de bezoekers op een verfrissing trakteert. Een nachtmerrie voor fotografen en fototoestellen, maar Rudy heeft al een geluk een waterdicht toestel en da's echt wel nodig.
De Garganta is impressionant: massa's kolkend water dat met een grote kracht de dieperik induiken, onduidelijk waar naartoe. Wat een natuurfenomeen, zeker als je het lawaai hoort dat hiermee gepaard gaat.
Aangezien de volgende trein ondertussen aangekomen is, wordt het wat druk op het platform en keren we terug naar het treintje.
Volgende activiteit: wandeling van Circuito Inferior, zodat we de watervallen van onderaan kunnen bewonderen. Een klein uurtje wandelen we over goed aangelegde paden en passeren uitkijkpunten over een groot aantal watervallen, het Isla San Martín en de Garganta.  We worden ook getrakteerd op wildlife dat zich duchtig laat fotograferen: de uraca (en niet al te schuchtere vogel) en een grote hoop coati's.
Onze dag is al geslaagd, maar is nog maar halverwege. We wandelen terug naar de ingang van het park via Sendero Verde en vatten dan de wandeling over de Sendero Macuco aan: naar een waterval met een natuurlijke zwemvijver langs een mooi tropisch groen pad. Het is duidelijk dat dit enkel voor de echte wandelaars is want we komen nog amper andere toeristen tegen. Moe maar zeker voldaan keren we terug naar de uitgang, passeren nog even het bezoekerscentrum en nemen dan de bus terug naar de stad.
Na een verkwikkende douche vinden we dat het hoog tijd is dat we onszelf eens goed trakteren: we hebben het verdiend! Jammer genoeg slikken we de laatste antibiotica, dus een lekker glaasje Argentijnse wijn moet nog eventjes wachten, maar de lomo de bife en de surubí die we in het restaurant over ons hotel besteld hebben, geven de dag ook nog eens een culinair hoogtepunt.
Dit was vandaag genieten pur sang!

Vamos a las cataratas !

Na een emotioneel en warm afscheid van de familie, schakelen we de reis een versnelling hoger. De laatste 6 dagen waren heel relaxt en super gezellig (afgezien van de voedsel-infectie dan...), en we zullen ons bezoek nooit vergeten.
Na de grens met Argentinië voor de 3de keer in 2 dagen overgestoken te hebben zitten we nu te wachten in de bus terminal van Posadas op de bus die ons naar Puerto Iguazu zal brengen. Deze keer rijden we overdag en dus zullen we hopelijk kunnen genieten van het mooie Argentijnse landschap. Morgen staan de langverwachte en wereldberoemde watervallen van Iguazu op het programma en daar zullen we een volledige dag zeker mee bezig zijn. Daarna reizen we door naar de hoofdstad Asuncion om dan het vliegtuig te nemen naar Patagonië.

Avontuurlijk Paraguay

Na 2 dagen verplichte rust zijn we al wat meer in de plooi, en voelen ons sterk genoeg om terug op pad te gaan. Het is zondag en daarom is het voor de familie hier ook geen probleem om ons weer mee te nemen naar een volgende toeristische attractie, eentje die nog maar recentelijk als dusdanig wordt gepromoot : el Indio dormido (de slapende Indiaan). Recent is de attractie natuurlijk niet want het gaat over 3 bergen in het landschap die (met een flinke portie verbeelding) op een slapende indiaan lijken. In de middelste berg is een kloof die mits het nodige klauterwerk kan bereikt worden, en waar je vervolgens kunt in afdalen.
Hoe dichter we bij de bestemming komen hoe slechter de weg wordt. De eerste pakweg 10 km is de weg een brede kasseiweg waar een dun asfaltlaagje over gegoten is. Als ik zie aan welke snelheden over deze landwegen geraasd wordt, begrijp ik al beter waarom er op de hoofdwegen om de haverklap verkeersdrempels en soms hele verkeersheuvels zijn aangebracht. Het laatste stuk is onverhard, en de weg naar de parking is met een gewone auto nog amper te doen. Maar de parking is dan weer een perfect onderhouden vlak gazon, vreemd.
Een paar gidsen staan ons al op te wachten, dus we kunnen direct vertrekken. Het wordt al direct pittig. tijdens de klim naar boven. Geregeld hangen er touwen en trapladdertjes om wat te helpen.
Eens we de kloof bereiken is het helemaal oppassen. De hoogteverschillen zijn niet echt groot maar de kloof is zo smal dat direct zonlicht er nooit echt komt, en dus zijn alle stenen begroeid met mos. Dat geeft de kloof een heel mooi kleureffect, want hogerop zijn er wanden waar er wel zon komt en waar er bijna geen komt, en dus is er een schakering tussen fel groen en okergeel. Grijnzend laat ik m'n fototoestel z'n werk doen. Hier zijn we voor gekomen ...

Ai ai, geveld door voedselvergiftiging

Onze reis heeft een ietwat onaangename wending gekregen. Na een mooie dag met veel nieuwe indrukken en bezochte bezienswaardigheden, begonnen Marleen en ik ons ineens niet zo goed te voelen. Eerst viel het nog mee, maar het feit dat we na een lange dag geen honger hadden was al een teken aan de wand. Toen we 's avonds terug thuis arriveerden stonden we te trillen van de kou :  allebei hoge koorts, en 's morgens diarree van olympische proporties. Als ik ook nog eens begin over te geven is de beslissing al snel genomen om naar de dokter de gaan. Die "dokter" is een sanatorio, een medisch centrum met een spoeddienst maar toch geen hospitaal. Na wat onderzoeken wou de dokter zeker zijn dat we geen dengue koorts hadden en dus werd een bloedonderzoek gedaan. Na uren wachten kwam dan het verdict dat het om een voedselvergiftiging ging.
Dit alles heeft natuurlijk heel onze planning nogal overhoop gegooid. We zijn nu al een dag later en hoewel het al beter gaat zijn we toch nog niet echt in staat om te reizen. Daarom hebben we een bestemming in Paraguay geschrapt en blijven we nog wat langer bij Marleens familie. Dat vinden we natuurlijk niet erg, wij niet en zij zeker niet. Normaal waren we vandaag op weg geweest naar de wereldberoemde Iguazu watervallen, die zich bevinden in de buurt van het drielandenpunt tussen Brazilië, Paraguay en Argentinië. Die attractie willen we natuurlijk niet missen, en dus gaan we daar naartoe van zodra we een paar uur zonder toiletpot kunnen. Vandaar zal het dan rechtstreeks naar Asunción gaan (de hoofdstad van Paraguay), van waar we het vliegtuig zullen nemen richting Patagonië

Vandaag gaan we op missie

Hier in de hele wijde omgeving zijn er in de 17de eeuw door de Jezuïeten verschillende katholieke missies gebouwd. Die zijn destijds verlaten maar sommige van de ruïnes zijn goed bewaard gebleven. Twee ervan, Trinidad en Jesus liggen in de buurt, en die gaan we vandaag bezoeken. Al vroeg gaan we op pad. De sites zijn heel verzorgd, en door het vroege uur zijn ze ook bijna helemaal verlaten. We krijgen een goed beeld over de geschiedenis en de grootte van de nederzettingen. Over het verhaal rond de missies is ook een bekende film gemaakt : "The Mission" , en die is hier opgenomen.
Na de siesta trekken we naar Encarnación, de tweede grootste stad van Paraguay, op de grens met Argentinië. Hier hebben ze een paar jaar geleden een grote Costanera gebouwd. Dat is een wandeldijk, compleet met aangelegd strand, strandbars, go-carts, beach volleybal en ga zo maar door. Omdat Paraguay geen kustlijn heeft is dit duidelijk hét alternatief voor kusttoerisme. Alleen is hier het water dus geen zee maar de enorme Paraná rivier met aan de overkant Posadas in Argentinië.
's avonds stoppen we nog even aan de bancontact om effe 1.5 miljoen (!!!)  uit de muur te halen. We voelen ons eventjes miljonair, al is het maar in Guarani.

Zuid-Amerikaans avontuur

Binnenkort vertrekken Marleen en ik weer naar een ander continent op avontuur. Deze keer gaat het richting Zuid-Amerika.
Eerst zullen we via Argentinië, over land naar Paraguay reizen, om vervolgens door te reizen naar Patagonië. Hou deze blog in de gaten om onze belevenissen te volgen.